Amerikaanse Chloe Cole (22) draaide haar transitie terug: Ik ontdekte dat het leven in een ander geslacht niet gelukkiger was

In dit artikel:

Chloe Cole, geboren in 2004 in Californië, vertelt in een interview over haar jeugd, haar transitie als minderjarige en haar latere detransitie. Ze groeide op als jongste van vijf kinderen en voelde zich vaak eenzaam, onbegrepen en buitengesloten. Op school werd ze gepest en vernederd. Daardoor verlangde ze sterk naar erkenning en liefde en begon ze te denken dat ze als jongen gelukkiger zou zijn.

Toen Cole twaalf was, kreeg ze via sociale media contact met mensen die hun problemen verklaarden vanuit het idee dat ze in het verkeerde lichaam waren geboren. Ze ging zichzelf eveneens als transgender zien en vertelde haar ouders dat ze van geslacht wilde veranderen. Haar ouders zochten professionele hulp, maar volgens Cole leerden therapeuten haar vooral dat haar gevoelens haar identiteit bepaalden. Ook zouden zij haar ouders hebben voorgehouden dat het niet toestaan van een transitie tot zelfdoding kon leiden.

Uiteindelijk stemden haar ouders in met medische behandelingen. Cole kreeg vanaf haar vroege tienerjaren puberteitsremmers en testosteron, nam een mannelijke naam aan en ging jongenskleedkamers en -toiletten gebruiken. In juni 2020, toen ze vijftien was, onderging ze een dubbele borstamputatie. Ze zegt dat de veranderingen haar aanvankelijk bevestigden in haar keuze, maar dat ze zich er niet gelukkiger door voelde.

Ongeveer een halfjaar na de operatie begon ze te twijfelen. In de daaropvolgende vier jaar bleef ze proberen de transitie als oplossing voor haar problemen te zien, maar vragen over moederschap, vruchtbaarheid en haar verloren vrouwelijke lichaam maakten haar steeds onzekerder. Ze besloot uiteindelijk haar transitie terug te draaien. Volgens Cole houdt ze aan de behandelingen langdurige gezondheidsproblemen over en kan ze geen borstvoeding geven, al hoopt ze nog moeder te worden, via zwangerschap, adoptie of beide. Ze benadrukt dat haar biologische geslacht volgens haar niet werkelijk kan worden veranderd, omdat ze geen ingreep aan haar geslachtsorganen heeft ondergaan.

Cole is inmiddels een prominente criticus van medische transgenderbehandelingen bij jongeren. Ze spreekt in de media, getuigt tijdens hoorzittingen in het Amerikaanse Congres en schrijft opiniestukken. Ze beschuldigt de zogenoemde gendermedische sector ervan feiten te verdraaien en ouders onder druk te zetten. Als voorbeeld noemt ze het volgens haar misleidend gebruiken van cijfers over suïcidaliteit om ouders ervan te overtuigen dat zij tussen transitie en de dood van hun kind moesten kiezen. Deze opvattingen worden in het interview als haar persoonlijke ervaringen en standpunten weergegeven.

Hoewel Cole zegt dat ze online wordt geïntimideerd, achtervolgd en met de dood bedreigd, blijft ze publiekelijk campagne voeren. Haar ouders steunden haar volgens haar tijdens de detransitie, ondanks hun schuldgevoel en eerdere twijfels. Hun blijvende zorg hielp de relatie uiteindelijk te herstellen. In haar christelijk geloof zegt Cole ten slotte een moreel fundament, hoop, identiteit en levensdoel te hebben gevonden. Ze ziet haar eigen ervaringen als een waarschuwing voor andere jongeren en hun families.