Amerikaanse Chloe Cole (22) draaide haar transitie terug: „Ik had gegeten van de verboden vrucht"

In dit artikel:

Chloe Cole, geboren in 2004 in Californië, vertelt in het interview over haar eenzame jeugd, haar transitie als tiener en haar latere detransitie. Als nakomertje in een gezin met vijf kinderen voelde ze zich weinig begrepen. Ook op school werd ze gepest en buitengesloten. Daardoor verlangde ze sterk naar waardering en geborgenheid. Ze ging zich spiegelen aan haar oudere broers en dacht dat ze gelukkiger zou zijn als jongen.

Op twaalfjarige leeftijd kreeg Chloe een mobiele telefoon en kwam ze via sociale media in contact met mensen die zeiden dat ze in het verkeerde lichaam waren geboren. Die verklaring ging ze ook op zichzelf toepassen. Ze vertelde haar ouders en vrienden dat ze transgender was en van geslacht wilde veranderen. Haar ouders zochten professionele hulp, maar volgens Chloe leerden therapeuten haar dat haar gevoelens haar identiteit bepaalden. Ook zouden artsen hen hebben gewaarschuwd dat het weigeren van een transitie tot zelfdoding kon leiden.

Met instemming van haar ouders begon Chloe rond haar twaalfde aan puberteitsremmers en testosteron. Ze nam een jongensnaam aan en ging jongenskleedkamers en -toiletten gebruiken. In juni 2020, toen ze vijftien was, onderging ze een dubbele borstamputatie. Chloe noemt het achteraf onbegrijpelijk dat die operatie tijdens de coronapandemie doorging, terwijl veel andere ingrepen werden uitgesteld.

De ingrepen brachten haar naar eigen zeggen geen geluk. Ongeveer een halfjaar na de operatie begon ze te twijfelen. In de daaropvolgende vier jaar worstelde ze met vragen over moederschap, haar lichaam en de onomkeerbare gevolgen van de behandelingen. Vooral het besef dat ze geen borstvoeding zou kunnen geven en mogelijk minder kans had op biologische kinderen, deed haar beseffen dat haar transitie niet de oplossing was waarvoor ze die had gehouden. Ze begon haar detransitie en zegt nu spijt te hebben van haar keuze, maar wil haar ervaringen gebruiken om anderen voor de gevolgen van medische transitie te waarschuwen.

Cole is sindsdien een uitgesproken criticus van wat zij de transgenderideologie noemt. Ze spreekt op bijeenkomsten, verschijnt in televisieprogramma’s, schrijft opiniestukken en getuigde tijdens hoorzittingen in het Amerikaanse Congres. Ze verwijt de medische sector dat risico’s en onderzoeksgegevens worden verdraaid. Als voorbeeld noemt ze het volgens haar misleidend presenteren van een percentage jongeren met suïcidale gedachten als bewijs dat het weigeren van een transgenderbehandeling tot zelfdoding zou leiden. Volgens Cole werden ouders daardoor voor een valse keuze tussen transitie en de dood geplaatst. Deze opvattingen worden in het interview vanuit haar perspectief weergegeven.

Cole zegt dat haar biologische geslacht volgens haar niet werkelijk is veranderd. Ze heeft geen ingreep aan haar geslachtsorganen ondergaan en hoopt mogelijk nog zwanger te kunnen worden, al kampt ze naar eigen zeggen met langdurige gezondheidsproblemen. Ze rouwt erom dat ze geen borstvoeding kan geven, maar staat open voor zowel een biologisch kind als adoptie.

Over haar ouders zegt Cole dat zij haar ondanks hun twijfels en latere schuldgevoelens altijd zijn blijven steunen. Hun zorg tijdens haar moeilijkste periodes hielp haar naar eigen zeggen om in leven te blijven. Na jaren van verbittering is hun relatie volgens haar hechter en gezonder dan ooit. Ze zegt bovendien dat ze vanwege haar publieke standpunten online wordt bedreigd en lastiggevallen; ook zouden zij en haar familie met de dood zijn bedreigd.

Haar christelijke geloof speelt inmiddels een centrale rol in haar leven. Cole zegt daarin richting, identiteit, hoop en een doel te hebben gevonden. Ze beschouwt haar vroegere transitie als een ernstige vergissing, maar gelooft dat haar lijden betekenis kan krijgen door anderen te waarschuwen. Ze sluit het interview af met de overtuiging dat Jezus Christus haar altijd nabij is geweest.