Amerika wil met 17e eeuwse zonnekoning en 19e eeuws beleid de 21e eeuw in. Dat kan slimmer

In dit artikel:

Ties Joosten, adjunct-hoofdredacteur en columnist over klimaat, energie en milieu, stelt in zijn recente nieuwsbrief dat het debat rond de energietransitie is verschoven van een kostenvraag naar een kwestie van technologische en geopolitieke realiteit. Waar aanvankelijk vooral werd geklaagd over subsidies voor wind en zonne‑energie (Mark Rutte zei destijds onder meer dat “windmolens draaien op subsidie”), hebben razendsnelle prijsdalingen bij zonnepanelen, windturbines en batterijen de zaak veranderd: elektriciteit wordt de kern van de toekomst.

Dat biedt Europa niet alleen klimaatwinst, maar ook strategische voordelen als we meer energie zelf produceren. Tegelijkertijd verliezen traditionele sectoren terrein: de Duitse autoindustrie kampt met massale ontslagen en verliest marktaandeel aan Chinese elektrische merken die aantrekkelijker, goedkoper in gebruik en schoner zijn. De gevestigde belangen — van de chemische industrie en de luchtvaart tot delen van de autoindustrie — proberen daarom het tempo van de transitie te vertragen, door druk op het Europese emissiehandelssysteem te zetten of politieke plannen (zoals het verbod op nieuwe verbrandingsmotoren vanaf 2035) aan te vechten.

In de VS kiest de regering onder Trump juist voor afbraak van klimaatbeleid, een offensief tegen windenergie en herleving van steenkool. Joosten roept Europese leiders op dat niet te imiteren: een koersvast klimaat- en energiebeleid is inmiddels een geopolitieke kans, niet alleen een morele investering. Europees beleid moet slimmer en ambitieuzer zijn om de leiding te nemen in de elektrische toekomst.