'Naast elke spijtmoeder staat een kind': Rosalie geeft de verlaten dochter nu een stem
In dit artikel:
Rosalie Dielesen (27) debuteert met een roman over een meisje dat op veertienjarige leeftijd door haar moeder wordt verlaten. In het boek onderzoekt de hoofdpersoon — en daarmee Dielesen zelf — hoe je kunt liefhebben wanneer je nooit onvoorwaardelijke liefde hebt ervaren. De roman is deels fictie maar geworteld in persoonlijke ervaringen: schrijven bood de auteur een veilige ontsnapping en maakte het mogelijk een nieuwe, concrete wereld met personages te scheppen, behalve de moederfiguur die lange tijd vaag bleef.
Dielesen werd in Eindhoven geboren, groeide op in België, verhuisde op haar achtste naar Zuid-Frankrijk en ging later studeren in Amsterdam. Die migraties maakten haar identity-play zichtbaar: in Amsterdam stelde ze zichzelf voor als 'Roos' om een nieuwe start te creëren. Tegelijkertijd voelt ze zich noch typisch Nederlands, noch Vlaams of Frans; ze draagt elementen van al die culturen mee. Werkzaam als journalist en programmamaker bij debatcentrum De Balie merkt ze dagelijks het verschil tussen het zuidelijke, warme sociale gewoel en de directe Amsterdamse omgang; die omgeving dwingt haar zich soms steviger op te stellen.
Een terugkerend thema is afhankelijkheid en veiligheid. Dielesen groeide op met veel dieren en worstelde met het gemis daarvan in de stad. Ze kocht uiteindelijk een puppy, Mozes, die in het boek symbool staat voor onvoorwaardelijke liefde en stabiliteit. Mozes bracht routine en houvast—vier wandelingen per dag—en fungeert emotioneel als fundament. Corona speelde ook een rol in haar persoonlijke leven: tijdens de pandemie koos ze snel voor haar huidige partner en Mozes als vaste bubbel, wat haar leerde relaties bewuster te kiezen in plaats van te hopen dat iemand haar zou kiezen.
Haar jeugdherinneringen aan het vertrek van haar moeder zijn mistig; ze weet niet precies wanneer het doorbreken naar definitief gebeurde en spreekt er weinig over binnen het gezin. Als oudste dochter nam ze vroeg zorg- en verantwoordelijkheidsrollen op zich en werd extreem zelfstandig. Die rol sleept ze nog mee: vrienden noemen haar wel eens ‘de moeder van de groep’ omdat ze op praktisch vlak zorgt dat iedereen erbij is en zich prettig voelt. Tegelijk ervaart ze nog steeds onzekerheid: het idee dat iemand die het meest van haar zou moeten houden is weggegaan blijft een stil stemmetje dat wantrouwen voedt in andere relaties. Ze heeft moeten leren niet meteen het ergste te veronderstellen en vragen te durven stellen in plaats van te piekeren.
Therapie was belangrijk voor haar herstel; ze heeft er veel aan gehad en schaamt zich er niet meer voor, ook al was dat vroeger anders. Het schrijven van de roman hielp haar gaten in haar verleden zichtbaar te maken en bood aanknopingspunten om met familie in gesprek te gaan. Die gesprekken hebben de verhoudingen veranderd: door opener te vertellen ontstaan tegenwoordig meer directe communicatie en minder voorzichtigheid. Dielesen vergelijkt het proces met het doorbreken van een familiesysteem: plekken verschuiven, wat onverwacht goed blijkt te werken.
Met haar boek wil ze vooral de stem geven aan het verlaten kind. Ze benadrukt dat ouderschap verantwoordelijkheid met zich meebrengt; naast elke spijtmoeder staat een kind dat niet om geboorte heeft gevraagd. Haar roman is volgens haar geen sensatie- of emotieporno, maar een liefdevolle zoektocht naar zelfredzaamheid en de vraag wat familie betekent. De hoofdpersoon stelt familieleden vragen over herinneringen, opvoeding en het leven in Frankrijk—vragen die Dielesen zelf ook nog heeft en die haar als journalist nu helpen gesprekken aan te gaan.
Persoonlijk blijft ze in ontwikkeling: ze leert langzaamaan welke aspecten van moederlijkheid ze wil omarmen en welke niet; ze bouwt een ‘mozaïek’ van deeltjes van het moederschap die haar passen. Of ze zelf ooit kinderen wil, weet ze nog niet; die keuze wil ze bewust maken, gezien de impact ervan op een kind. De roman en het proces eromheen fungeren zowel als artistieke uitlaatklep als therapeutisch instrument: ze geven woorden aan een verlaten dochter en bieden lezers een intieme blik op de zoektocht naar liefde, verantwoordelijkheid en familie.