Als Trump aanvalt heeft Europa meer dan genoeg wapens om Amerika te verpletteren

In dit artikel:

Een mogelijke Amerikaanse poging om Groenland in te lijven heeft volgens het artikel het trans-Atlantische vertrouwen ernstig beschadigd en zet de naoorlogse orde onder druk. Europa kan een militaire confrontatie met de VS niet winnen en hoeft dat ook niet nastreven, maar beschikt volgens de auteur over een groot repertoire aan economische en beleidsinstrumenten waarmee het Washington pijn kan doen en zijn macht substantieel kan ondermijnen.

Praktische stappen die de EU zou kunnen nemen:
- Maritieme blokkades en boycots: grote spelers als het Deense Maersk vervoeren jaarlijks miljoenen containers tussen continenten. Een gerichte boycot van Amerikaanse havens zou havens en toeleveringsketens snel ontregelen.
- Verkoop van Amerikaanse staatsobligaties: Europese centrale banken en pensioenfondsen bezitten voor honderden miljarden dollars aan Amerikaanse schuldtitels; massale verkoop zou de rente op Amerikaanse staatsobligaties doen stijgen en de financieringsmogelijkheden van Washington schaden.
- Data-controle en tech-beperkingen: de EU kan dataverkeer met Amerikaanse techbedrijven beperken, strengere data‑lokalisatie eisen opleggen en clouddiensten van Amerikaanse aanbieders voor overheids- en kritieke infrastructuur verbieden. De juridische basis voor zulke stappen kan deels op bestaande regels zoals de AVG steunen.
- Strengere markttoegang: Europa kan milieunormen, arbeidsvoorwaarden en producteisen aanscherpen en zo Amerikaanse fabrikanten dwingen productieprocessen aan te passen of de EU‑markt op te geven — een klap voor sectoren als auto, chemie en farma.
- Stopzetting van militaire en inlichtingenuitwisseling: het afsluiten van informatiekanalen zou Washington essentiële intelligence over dreigingen uit Europa, het Midden-Oosten en Afrika ontzeggen. Bovendien kunnen Europese landen Amerikaanse bases op hun grondgebied beperken of sluiten; Ramstein wordt als illustratief voorbeeld genoemd.
- Beperkingen op medische grondstoffen: veel componenten voor medicijnen komen uit Europa. Exportverboden op grondstoffen en actieve ingrediënten zouden de Amerikaanse gezondheidszorg binnen maanden in de problemen kunnen brengen.
- Financiële sancties en SWIFT‑macht: de EU kan bedrijven en individuen op sanctielijsten zetten, bezittingen bevriezen en transacties blokkeren. Omdat SWIFT in België opereert, hebben Europese instanties invloed op cruciale betalingsstromen en daarmee op het vertrouwen in de dollar.
- Controle over strategische grondstoffen: Europa beschikt over voorraden en raffinagecapaciteit van kritieke materialen (zeldzame aardmetalen, lithium, kobalt, uranium, nikkel) via mijnen en faciliteiten in Zweden, Duitsland, Frankrijk en Finland. Exportcontroles of boycots zouden de bevoorrading van Amerikaanse industrieën en defensie ondermijnen.

De auteur benadrukt dat veel van deze opties “nucleaire” tegenmaatregelen zijn die wederzijds schadelijk kunnen uitpakken en daarom niet lichtvaardig moeten worden ingezet. Tegelijk wordt gesteld dat economisch tegengewicht een effectief middel is om Amerikaanse beleidskeuzes te bestraffen en dat Europa daarmee rechtstreeks “in de portemonnee” van Washington kan raken.

Als laatste roep wordt ook een culturele of publieke maatregel genoemd: een boycot van het WK. De kernboodschap van het stuk is dat Europa, ondanks militaire afhankelijkheid, aanzienlijke economische hefbomen heeft om tegenwicht te bieden en dat deze gebruikt zouden moeten worden om duidelijke consequenties aan Washington te koppelen — met alle risico’s van dien voor internationale stabiliteit en handel.