Als moslim kan ik niet op GroenLinks-PvdA stemmen

In dit artikel:

Frans Timmermans’ uitlating dat Hamas “een cultuur van de dood” zou zijn vormt het vertrekpunt van dit opiniestuk. De auteur, die zich als sjiiet presenteert, hekelt niet alleen die dehumaniserende beeldspraak, maar vooral het selectieve gebruik daarvan: Palestijns verzet wordt routinematig als terreur gekarak­teriseerd, terwijl Israëlische oorlogsmisdaden niet met hetzelfde taal­geweld worden bestreden. Zulke frames hebben volgens de schrijver brede effecten: ze versterken negatieve associaties met moslims en legitimeren een dubbele moraal in het publieke debat.

Politiek krijgt vooral GroenLinks-PvdA ervan langs. De partij zou te vaak wijken voor het heersende Overton-kader in plaats van dat raam te verleggen, waardoor ze haar eigen kiezers vervreemdt en ruimte laat ontstaan voor rechtsere narratieven. De auteur vergelijkt deze strategie met fouten van de Amerikaanse Democraten, die uit angst voor kiezersverlies complottheorieën over immigratie hebben overgenomen en daarmee steun hebben verspeeld. GroenLinks-PvdA zou nu zelfs met concrete migratiesaldi in hun programma accepteren dat er “geen plek is voor iedereen”, iets wat de schrijver ziet als een capitulatie voor rechtse framing.

Concreet wijst het stuk op een rij politieke concessies waarin GroenLinks-PvdA volgens de auteur medeverantwoordelijk is: het Kunduzakkoord, de verhuurdersheffing, de Turkijedeal, het afschaffen van de basisbeurs en – recentelijk, in april 2023 – instemming met een status of forces agreement (SOFA) voor gezamenlijke trainingen tussen Nederlandse en Israëlische militairen. Zulke beslissingen ondergraven volgens de schrijver de geloofwaardigheid van centrumlinks en tonen een gebrek aan ruggengraat.

Moreel en strategisch valt er veel op het spel, schrijft de auteur: partijen die moslims alleen als doelgroep zien maar niet solidair zijn met moslimparlementariërs of Palestina-activisten, verdienen geen vertrouwen. Centrumlinks faciliteert volgens hem vaker rechtse kabinetten dan linkse en ruilt lange-termijnprincipes in voor kortetermijnschadebeperking. Deze koers voedt cynisme en draagt bij aan de politieke vervreemding van kiezers.

Als alternatief noemt de schrijver linksere partijen die de afgelopen jaren principiëler pro-Palestina hebben ge­sproken in de Kamer: SP, PvdD en DENK — elk met eigen beperkingen — en vooral BIJ1, waarvan Tofik Dibi expliciet de voorkeur krijgt. BIJ1 wordt geprezen als de partij die volgens de auteur het volledige spectrum van moslims politiek representeren en de status quo wil omgooien.

De kernboodschap: stem met zelfrespect en eis onvoorwaardelijke steun voor menselijke waardigheid waar die op het spel staat. Alleen door niet te onderhandelen over fundamentele principes kan links volgens de auteur een uitweg vinden uit het huidige politieke moeras.