Als mijn grootouders vanaf hun wolk naar het Israël van minister Ben-Gvir kijken, zouden ze ze zich in hun graf omdraaien

In dit artikel:

Journalist Natascha van Weezel beschrijft haar afschuw nadat ze een korte compilatievideo zag die de Israëlische minister van Nationale Veiligheid, Itamar Ben‑Gvir, op zijn X‑account plaatste. De beelden tonen gedetineerde activisten van de Global Sumud Flotilla, twee dagen nadat de Israëlische marine de schepen bij Cyprus had gekaapt. In de film lacht Ben‑Gvir terwijl hij met een grote blauw‑witte vlag zwaait en de opgepakte opvarenden toespreekt; een vrouw die “Free Palestine” roept, wordt hardhandig tegen de grond gewerkt.

De reactie op het filmpje was zodanig heftig dat zelfs premier Netanyahu publiekelijk afstand nam — opvallend omdat hij Ben‑Gvir zelden openlijk bekritiseert, met het oog op de kwetsbare coalitiepolitiek en de vrees voor vervroegde verkiezingen. Voor Van Weezel bleven vooral de scènes van gedwongen knielen, ruggen gebogen en handen vastgebonden nazinderen, begeleid door het luide Israëlische volkslied, dat de gedetineerden moesten aanhoren.

De column verweeft persoonlijke herinnering: Van Weezel reflecteert op de betekenis van Hatikwa voor haar grootouders, tweede‑generatie Holocaustoverlevenden die het lied beschouwden als symbool van overlevingshoop. Ze stelt dat het huidige optreden en de houding van Ben‑Gvir indruist tegen diezelfde herinnering en hoop; ze vermoedt dat haar grootouders, waren zij het nog geweest, diep geschokt zouden zijn geweest en zich in hun graf zouden omdraaien.

Het stuk schetst daarmee niet alleen een actuele politieke controverse, maar koppelt die aan persoonlijke en historische gevoeligheden: de pijn van een journaliste die haar familiegeschiedenis en de waarden die daarmee samenhangen, in botsing ziet komen met hedendaagse machtspolitiek en geweld.