'Als ik muziek zou loslaten, zou het voelen alsof ik een arm kwijtraak'

In dit artikel:

In Debra Barrauds serie @humansofamsterdam portretteert ze straatgezichten; dit verhaal volgt een Argentijnse saxofonist die in 2001 naar Amsterdam kwam om een master jazz aan het Conservatorium te volgen. Hij groeide op als zoon van een klassiek gitarist, maar koos zelf voor saxofoon. Samen met vrienden Marcos en Patricio arriveerde hij in augustus 2001 vol plannen; enkele maanden later stortte Argentinië in een diepe crisis met onder andere het bankstelsel dat spaargelden onttrok (het beruchte 'corralito'), waardoor terugkeren ineens veel minder aantrekkelijk was.

In Nederland viel alles stabieler en beter georganiseerd — hij en Marcos konden zelfs vast werk vinden in een hotel, iets wat in Argentinië onmogelijk leek. Na de studie besloot één vriend terug te keren naar Buenos Aires, maar hij en Marcos bleven. Ze bouwden in de loop der jaren een eigen jazz- en improvisatiescene op in Amsterdam, speelden samen al ruim 25 jaar en stichtten gezinnen; liefde en kinderen maakten vertrekken steeds lastiger.

Het verhaal benadrukt zowel de wederzijdse steun binnen de muzikale gemeenschap als de onzekerheden van het beroep: talent alleen is niet genoeg, je hebt ook een netwerk nodig en inkomen is vaak onregelmatig. Muziek is voor hem geen berekende keuze maar levensnoodzaak — het loslaten zou voelen als het verliezen van een arm.