Als ik met mijn vader door de Jordaan wandel voelt het alsof ik achter een kwispelende labrador aan sjok

In dit artikel:

In de rubriek Ode van Het Parool eert lezer Tom Divendal deze week zijn vader. Op een snikhete zomerdag fietsen en wandelen ze door de Jordaan en langs de Lijnbaansgracht. Als zijn vader van de hoge fiets stapt verliest hij even het evenwicht; Tom grijpt hem direct bij de arm en helpt hem overeind. Tijdens de wandeling gidst de vader Tom langs etalages en historische gevels, ongedwongen en vol interesse — soms zonder om zich heen te kijken, soms opgewekt roepend dat hij zich hier thuis voelt. Het bewegen lijkt hem op te laden: elke stap wekt levenslust en maakt de middag lichtvoetig. Als ze afscheid nemen fietst hij weg met een warme groet: “Joe, hou je haaks!” Het stukje is een kleine, persoonlijke ode aan een vader die in de stad opnieuw tot leven komt.