Alles verandert, net als in 'De tijgerkat' is er geen ontkomen aan

In dit artikel:

Giuseppe Tomasi di Lampedusa’s *De tijgerkat* wordt in dit essay geprezen als een roman waarin stijl en inhoud volledig samenvallen. De schrijver plaatst het boek in de context van steeds wisselende opvattingen over “goed schrijven” en betoogt dat echte kwaliteit vooral zit in zinnen die het verhaal dragen en versterken. Hij noemt daarbij voorbeelden uit de literatuur, maar komt uiteindelijk uit bij Lampedusa als iemand die in lange, zintuiglijke en beeldrijke passages de ondergang van een oude wereld overtuigend laat zien.

Centraal staat prins Don Fabrizio, die op Sicilië de komst van Garibaldi’s troepen en de politieke omwenteling ziet naderen. De adel verliest zijn macht, en juist dat historische kantelpunt vormt de kern van de roman: om alles te laten blijven zoals het was, moest alles veranderen. De auteur van het essay vindt vooral de beschrijving van het laatste adellijke bal indrukwekkend, omdat daarin in kleine details al verval en afscheid doorklinken.

Daarnaast benadrukt hij dat het boek niet alleen politiek en filosofisch is, maar ook subtiel humoristisch en ironisch. Hij vergelijkt de roman met een mengvorm van de *Ilias* en de *Odyssee*: een verhaal over oorlog én over de terugkeer naar huis. Ook de hond Bendicò krijgt daarbij symbolische betekenis, omdat diens begin en eind de opkomst en neergang van het hele verhaal weerspiegelen.