Alle witte mannen naar voren!

In dit artikel:

De auteur betoogt dat Pride in Amsterdam en Berlijn volgens hem steeds verder afdrijft van een liberale viering van gelijke rechten en vrijheid. Aanleiding is onder meer een discussie met D66’er Jan-Bert Vroege over de opmerking van punkzangeres Sophie Straat dat “alle witte mannen naar achteren” moesten tijdens een optreden. Het Openbaar Ministerie zag daarin geen discriminatie, maar een vorm van inclusie, en besloot niet tot vervolging over te gaan.

Volgens de auteur laat de kwestie een dubbele maat zien. “Witte mannen” zouden een veilig doelwit zijn voor activistische uitspraken, terwijl een vergelijkbare oproep aan “bruine mannen” in Gent wél onmiddellijk als racistisch werd bestempeld. Hij vindt dat dergelijke uitsluiting niet als emancipatie of punkrebellie moet worden verkocht, maar als dogmatiek. Ook hekelt hij progressieve mannen die volgens hem publiekelijk afstand nemen van hun eigen groep om hun goede bedoelingen te tonen.

De schrijver benadrukt dat hij gelijke rechten voor homoseksuelen steunt, inclusief het homohuwelijk en adoptie door getrouwde stellen van hetzelfde geslacht. Hij waardeert dat homo’s in Nederland zichtbaar en veilig kunnen deelnemen aan het openbare leven. Juist daarom betreurt hij dat Pride in zijn ogen is veranderd in een platform voor marxisme, antizionisme, pro-Palestijnse acties en andere politieke activistische thema’s die volgens hem weinig met individuele vrijheid te maken hebben.

Via sociale media zag hij tijdens de Canal Pride onder meer een Deutsche-Bankboot die met “bloed” werd beklad, een Israëlische vlag die volgens hem van een boot met Joodse opvarenden werd gestolen, en een eigenaar die later zou zijn bedreigd. Ook signaleerde hij Palestijnse vlaggen en leuzen en activisten die een boot wilden enteren. Tegelijk erkent hij dat sociale media vooral opvallende excessen tonen en geen volledig beeld geven: het merendeel van de Pride zou waarschijnlijk nog altijd feestelijk, vrolijk en vreedzaam zijn verlopen.

Toch vindt de auteur dat Vroege en andere verdedigers van Pride moeten erkennen dat het probleem volgens hem niet zit in de aanwezigheid van witte heteroseksuele mannen, maar in dwingend activisme en het omarmen van dogma’s. Hij waarschuwt dat de steeds verder uitdijende identiteitslabels, van HoLeBi tot LHBTQIA+, en de zichtbare steun van bedrijven en bestuurders voor inclusiviteit kunnen leiden tot groepsdruk. Zijn centrale conclusie is dat emancipatie van één groep volgens hem niet automatisch vooruitgang voor de hele samenleving betekent en zelfs het liberale karakter van Pride kan verdringen.