Alle decorum verliezen bij de gynaecoloog

In dit artikel:

Een columniste beschrijft hoe ze tijdens een controle bij de gynaecoloog haar kleding moest uittrekken en in de onderzoeksstoel plaatsnam. Ze had zichzelf vooraf gerustgesteld met het bekende idee dat gynaecologen dagelijks zoveel patiënten zien dat ze niemand onthouden. Die anonimiteit verdween toen de mannelijke arts, terwijl hij tussen haar benen zat en weefsel afnam, een gesprek over haar werk begon.

Hij vroeg hoe ze in deze roerige tijden onderwerpen voor haar columns kon kiezen en verwees naar haar verhuizing van een eerdere naar een latere krantenpagina. De columniste voelde zich overvallen en ongemakkelijk: juist tijdens een intiem onderzoek werd haar professionele identiteit erbij gehaald, terwijl ze geen ruimte had om het gesprek te sturen.

Thuis onderzocht ze of mannelijke columnisten vergelijkbare gesprekken voeren tijdens een prostaatonderzoek. Ze vond wel stukken over prostaatkanker, maar geen voorbeelden van mannen die tijdens zo’n onderzoek naar hun werk waren gevraagd. Daardoor vroeg ze zich af of artsen bij gerespecteerde mannelijke vakgenoten meer terughoudend zijn, of dat mannen er simpelweg niet over schrijven.

Aanvankelijk wilde ze haar NRC-lezende gynaecoloog vragen werkpraat voortaan vóór of na het onderzoek te bewaren. Uiteindelijk concludeert ze dat ze liever een andere arts zoekt, al lijkt die in de huidige tijd moeilijker te vinden dan een onderwerp voor haar column.