Alireza (33) in Delfzijl hoopte op Amerikaanse hulp in Iran. Nu is er teleurstelling. 'Weken van verwoesting, weinig verandering'
In dit artikel:
Alireza Saghafi (33) uit Delfzijl voelt zich teleurgesteld en ook bang nu er een fragiel staakt-het-vuren is bereikt tussen de Verenigde Staten en Iran. Het twee weken durende bestand, afgesproken vlak voor een door president Trump gestelde deadline, legt voorlopig een zes weken durende oorlog stil en heeft onder meer geleid tot de heropening van de Straat van Hormuz. Beide partijen claimen de overwinning; Trump noemde het een complete triomf, terwijl Iraanse leiders juichten en de overlevingskracht van het regime benadrukten.
Iran heeft een tienpuntenvoorstel neergelegd waarin het vraagt om opheffing van Amerikaanse sancties, een Amerikaanse militaire terugtrekking uit het Midden-Oosten, behoud van controle over de Straat van Hormuz en erkenning van het nucleaire programma. Het bestand is broos; er staan nog onderhandelingen gepland in Islamabad.
Saghafi, die drie jaar geleden met zijn vrouw in Nederland asiel vroeg omdat terugkeer naar Iran onveilig was, had gehoopt dat de militaire druk zou samenlopen met steun voor binnenlandse oppositie en zo tot regimewisseling zou leiden. In plaats daarvan ziet hij het politieke systeem intact blijven, zelfs na de moord op hoge leiders: de machtsstructuur van de Islamitische Republiek — met de opperste leider boven staat en parlement sinds 1979 — lijkt zich volgens hem snel te herstellen, onder andere doordat Khamenei’s zoon naar voren wordt geschoven als mogelijke opvolger.
Hij vreest dat het aanblijven van het regime het tegenovergestelde effect zal hebben: een harder, zelfverzekerder bestuur dat repressie opvoert en buitenlandse druk juist gebruikt om zijn positie te versterken. Volgens Saghafi zal Teheran kunnen dreigen met economische middelen, zoals manipulatie van energieprijzen, en binnenlands harder optreden tegen demonstranten — met meer arrestaties, executies en angst als gevolg. Tegelijk probeert hij hoop te bewaren; zijn gevoelens zijn een voortdurende mix van hoop en wanhoop.
Kort samengevat: het tijdelijke bestand voorkomt verdere onmiddellijke escalatie en biedt ruimte voor diplomatie, maar voor exil-Iranen als Saghafi betekent het vooral dat het regime de crisis heeft overleefd en mogelijk sterker en agressiever uit de strijd komt — met ernstige gevolgen voor de Iraanse bevolking en de regio.