Ali uit Iraanse Isfahan voelt zijn huis trillen: 'Ik ben nog nooit zo bang geweest'

In dit artikel:

Ali (33, naam veranderend uit veiligheidsoverwegingen) woont in Isfahan en slaapt de laatste dagen niet door: rond vijf uur ’s ochtends schrikken hij en buren wakker van explosies en schokken. Wat begon met raketaanvallen van Israël en de VS ruim een week geleden, richt zich inmiddels ook op doelen in en rond zijn stad. Volgens berichtgeving zijn onder meer een raketlanceerbasis, een raketmotorenfabriek en locaties van de Islamitische Revolutionaire Garde (IRGC) en haar vrijwilligersmilitie Basij getroffen; een nabijgelegen Basij-centrum bij Ali kreeg een rake klap waarbij ruiten springen.

Ali kan nog naar zijn werk, maar moest wel van baan wisselen: hij werkte bij een reisbureau dat Iran promootte, maar toerisme ligt stil. Zijn grootste zorg is de voortdurende onveiligheid; hij zegt dat zijn generatie nooit een grote oorlog heeft meegemaakt en wijst erop dat de korte confrontatie van vorig jaar veel kleiner van schaal was. Tegelijk is hij dubbel: hij voelt enige voldoening dat het regime van buitenaf wordt geraakt na decennia van binnenlandse onderdrukking, maar verwacht geen snelle of positieve omslag. De trauma’s van de massale protesten — waar hij zelf bij was en waarbij mogelijk tienduizenden doden vielen — maken dat veel mensen niet zomaar opnieuw de straat op durven.

De bevolking volgt het nieuws vaak via satellietzenders zoals BBC Persian omdat staatsmedia anders beeld schetsen; ook hamsteren mensen boodschappen en water uit angst voor verstoringen van bevoorrading. Het regime benoemde gisteren een nieuwe opperste bevelhebber (in het artikel aangeduid als een zoon van Khamenei); Ali noemt die opvolging hypocriet en verwacht weinig verandering. Een kleine minderheid juicht de benoeming toe, maar onder veel Iraniërs heerst vooral angst en onzekerheid over wat de komende weken en maanden zullen brengen.