Al twee eeuwen heen en weer: op de ponten rond Amsterdam vaart soms al generaties dezelfde familie

In dit artikel:

Een middag langs drie Amsterdamse pontjes laat zien hoe belangrijk de kleine veerdiensten zijn voor hun schippers én passagiers. Ze verbinden niet alleen oevers, maar vormen ook vaste ontmoetingsplaatsen waar dagelijkse routines, persoonlijke verhalen en lokale geschiedenis samenkomen.

Bij de pont tussen Landsmeer en Het Schouw wacht Ferry Nat (59) tijdens een regenachtige middag op reizigers. Hij bedient de verbinding al veertig jaar, sinds hij er op zijn negentiende begon. Veel passagiers kent hij al tientallen jaren. Een vaste klant neemt soms een croissant voor hem mee; anderen komen voor een kort gesprek of delen persoonlijke gebeurtenissen. Nat heeft meegemaakt dat eerdere schoolkinderen inmiddels met hun eigen kinderen en kleinkinderen aan boord komen.

Het werk veranderde door de komst van diploma’s, computers, mobiele telefoons, strengere veiligheidsregels en modernere betaalapparatuur. Eind 2027 moet een nieuwe pont in gebruik worden genomen. Toch blijven de begroetingen en vaste reizigers hetzelfde. In de zomer kan de drukte oplopen tot 600 à 800 fietsers per dag, naast honderden passerende bootjes. Nat werkt inmiddels niet meer fulltime, maar wil voorlopig doorgaan vanwege de vrijheid, het uitzicht en het contact met mensen.

Op het pontje bij Holysloot namen Mariëtte Wolf (62) en haar man Cees Smit (69) de dienst vorig jaar over. Wolf combineert het varen met werk in Amsterdam; tussen de overtochten door leest ze of doet ze kleine klusjes. De verbinding werd daarvoor veertig jaar verzorgd door Bart John, naast zijn werk als loodgieter. Zijn moeder Nel John-Fockens (81) hielp hem jarenlang. Volgens haar was het pontje vroeger een roeiboot en vooral bedoeld voor bewoners die naar de bakker, dokter of kerk aan de overkant moesten. Ook onverwachte problemen, zoals een schooljongen met een gescheurde broek, werden er opgelost.

Wolf merkt dat reizigers aan boord vaak hun haast verliezen. Stilte en het landschap maken sommige vaarten bijzonder. Ze helpt ook toeristen die de verbinding niet hadden verwacht, zoals twee Vlaamse fietsers die dachten een brug te vinden. Na een korte overtocht wijst ze hun de route verder door het weiland. Dankbare passagiers zorgen volgens haar voor extra voldoening.

Op De Smient tussen de Ouderkerkerdijk en de Kalfjeslaan vaart Maurice Chafoer (62) sinds 2005. De overtocht over de Amstel hoeft van hem niet snel te gaan: passagiers kunnen onderweg van het uitzicht genieten. Hij waardeert het buiten zijn, de natuur en de afwisseling van reizigers. Sinds vorig jaar vaart de pont elektrisch.

Aan boord komen onder anderen volkstuinders, forenzen, ouderen die de steile brug liever vermijden en fietsers op weg naar een vakantiebestemming. Ook honden, planten en een volle bakfiets maken geregeld de overtocht. Chafoer herinnert zich daarnaast bijzondere ritten, waaronder een laatste wens met de Wensambulance, een gezelschap na een asverstrooiing en een Canta die naar de overkant moest om te tanken. Voor hem voelt het varen nauwelijks als werk; op zonnige dagen vindt hij het jammer dat zijn dienst om zes uur eindigt.