Al 14 miljoen streams voor AI-versie van 'Papaoutai': "Mensen reageren met afschuw als ze weten dat het niet echt Stromae is"
In dit artikel:
De cover van Stromae’s Papaoutai — gepresenteerd als "Papaoutai – afro soul" door Mikeeysmind — is recent als hoogste nieuwkomer in de wereldwijde Spotify-hitlijst binnengekomen en kreeg ondertussen meer dan 14 miljoen streams. Entertainmentaccount Pop Base en Brecht De Man, onderzoekshoofd bij PXL-Music, vermoeden dat de opname grotendeels door AI tot stand is gekomen: de zang klinkt te “perfect”, met een digitaal, bijna mp3-achtig timbre en weinig onconventionele muzikale keuzes.
Het nummer werd massaal gebruikt op TikTok en debuteerde in Spotify’s Daily Top Songs Global op plek 168; op korte tijd klom het verder de ranglijst in. De hoge luistercijfers wijzen zowel op een bredere aantrekkingskracht van het deuntje als op nieuwsgierigheid naar muziek die met artificiële intelligentie is gemaakt.
Deze release sluit aan bij eerdere gevallen waarbij AI een rol speelde, zoals de virale Heart on My Sleeve (geïnspireerd door Drake en The Weeknd) en tracks van Nick Hustles en The Velvet Sundown. In die gevallen gaven betrokken makers toe dat AI werd gebruikt en werden originele auteurs – in dit geval Paul Van Haver, oftewel Stromae – genoemd, wat ook invloed heeft op royaltyverdelingen. Bij de Papaoutai-cover is het extra gevoelig omdat het gaat om tekst met een sterk persoonlijk thema: het gemis van een vaderfiguur. Dat het echte, emotionele woorden van Stromae zijn die door een computerstem worden gebracht, roept op sociale media veel verontwaardiging en debat op; sommige reacties drukken afkeer uit van zowel AI als van zij die AI inzetten.
De Man nuanceert de paniek: AI-muziek staat niet op zichzelf en kan logischerwijs zowel interesse als kritiek oproepen. Hij stelt dat AI-tools artiesten al kunnen helpen als inspiratiebron of assistent en vergelijkt de ontwikkeling met hoe sampling ooit werd bestreden maar later geaccepteerd raakte. Volgens hem ligt de toekomst mogelijk in een samenwerking waarbij de mens de regie houdt en AI processen versnelt of verrijkt.
Tegelijkertijd is AI-muziek momenteel vaak herkenbaar: het klinkt homogeen, “braaf” en voorspelbaar — een soort fastfood-effect — en mist soms die ene afwijkende noot of ruwe keuze die een menselijke maker bewust inzet. Kleine digitale artefacten in de zang kunnen ook verraden dat er niet enkel een mens zingt. Hoeveel menselijke input bij Mikeeysmind’s versie precies speelde, blijft onduidelijk; er kunnen zowel generatieve elementen als extra instructies of bewerkingen van mensen bij zitten.
Kortom: de hit van Papaoutai illustreert dat AI snel voet aan de grond krijgt in populaire muziek en tegelijk vragen oproept over authenticiteit, auteurschap en smaak. Het debat zal zich de komende jaren toespitsten op regels voor credit, toestemming en de rol die artiesten willen laten weggelegd voor machines.