Ajax zakt weg, GroenLinks-PvdA ook. Tijd voor leiders die wél koers houden

In dit artikel:

Ajax en GroenLinks-PvdA verkeren volgens het stuk in een vergelijkbare crisis: twee eens invloedrijke instituten die jarenlang leefden op reputatie en succes, en nu falen in continuïteit en richting. Bij Ajax is dat zichtbaar in wisselende trainers, foute aankopen en bestuurlijke onrust; bij GL-PvdA uit het zich in zoekende leiderschapscycli en steeds nieuwe ‘redders’ zonder structurele herstelplannen.

De conclusie is dat links nu behoefte heeft aan een vaste hand — geen spektakel, maar bestuurlijke rust en overzicht. Die stijl wordt als voorbeeld gesteld in het werk dat Lodewijk Asscher nu doet bij de reorganisatie van de FNV: kalm, systematisch en gericht op het laten functioneren van complexe organisaties. Vanwege zijn kennis van de partijcultuur én leerervaringen wordt Jesse Klaver genoemd als degene die die stabiele koers kan bieden voor GL-PvdA.

Naast stabiel leiderschap is er ook ruimte voor een nieuw boegbeeld dat het linkse DNA concreet maakt. Marjolein Moorman wordt vergeleken met Jordi Cruijff: het erfgoed en gevoel zijn aanwezig, maar zij moet nog groeien voordat zij het centrale gezicht kan zijn. Eerst fundament leggen, dan talent laten rijpen.

Ook speelt het geografische vraagstuk een rol: binnen de Randstad zijn Ajax en GL-PvdA iconen, daarbuiten – buiten de A10 – ervaren kiezers arrogantie of afstand. Concurrenten zoals AZ en politicus Rob Jetten profiteren juist van consistente koers en weinig ruis. De oplossing volgens het artikel: een breed, regionaal gedragen forum van leden en activisten, niet alleen beleidsbureaus, om vertrouwen en inhoud terug te winnen. Stabiliteit eerst, vernieuwing daarna: Klaver als fundament, Moorman als opvolging.