Airbag voor wielrenners: hoe werkt dat precies?

In dit artikel:

Een bedrijf ontwikkelde een draagbaar airbagsysteem dat bij een val in het wielrennen automatisch opblaast om hoofd, nek en bovenlichaam te beschermen. Het vest of de kraag bevat sensoren (versnellingsmeters en gyroscopen) en een algoritme dat crash‑patronen herkent; bij een plotselinge deceleratie of ongewone beweging wordt in enkele tientallen milliseconden een gaspatroon geactiveerd en blazen airbags zich op rond hals, sleutelbeen en borstkas. Na een inzet moet de cartridge vervangen worden, en de systemen zijn ontworpen om vals positieve meldingen zoveel mogelijk te vermijden door slimme detectie.

Airbags voor fietsers bestaan al buiten het peloton (bekende voorbeelden zijn draagbare kraag‑airbags voor forenzen), maar in wedstrijden zijn ze nog niet standaard toegestaan. De internationale wielerunie UCI onderzoekt of zulke systemen ingevoerd of zelfs verplicht gesteld kunnen worden; daarvoor zijn uitgebreide tests, certificering en regels over uiterlijk, gewicht en veiligheid nodig. Voorstanders wijzen op vermindering van ernstige hoofd‑ en nekletsels, tegenstanders noemen zorgen over betrouwbaarheid, vals alarm, extra gewicht, invloeden op teamkleding/aerodynamica en kosten voor ploegen.

Kortom: de technologie werkt met snelle sensoren en éénmalige gasontstekers om bij een val extra bescherming te bieden, maar voordat airbagsystemen in de koers verplicht of breed toegestaan worden, moeten technische, reglementaire en praktische vragen beantwoord worden.