Afghaanse hel uit 2021 verfilmd: 'Totale waanzin invoelbaar gemaakt'

In dit artikel:

Bioscopen brengen deze week twee heel verschillende maar opmerkelijke nieuwe films: een adrenalinevolle recreatie van de chaotische val van Kabul in 2021 en een gevoelige tienerfilm die de porno-industrie en intimiteit onderzoekt.

13 Jours, 13 nuits (regie Martin Bourboulon) plaatst de kijker midden in de paniek rond de Amerikaanse troepenretraite van de zomer 2021 en de razendsnelle opmars van de Taliban. Geïnspireerd op de werkelijke ervaringen van commandant Mohamed Bida volgt de film de strijd om vluchtelingen bij de Franse ambassade in Kabul en pogingen tot evacuatie. Bourboulon kiest duidelijk voor spanning en spektakel: er zitten meerdere zinderende, bijna blockbusterachtige scènes in, maar die showmanship gaat soms ten koste van nuance en menselijkheid. De muziek wordt af en toe als te melodramatisch ervaren en de verhaallijn voelt soms chaotisch. Tegelijkertijd geven sterke acteerprestaties (onder anderen Roschdy Zem als Bida en Sidse Babett Knudsen als een door trauma getroffene verslaggeefster) emotionele scherpte, met name in een indringende scène rond een nep-executie die de gruwelijkheid van de situatie invoelbaar maakt.

Truly Naked (regie Muriel D’Ansembourg) is een intiem coming-of-age-drama uit Nederland dat zich buigt over jongeren, porno en echte intimiteit. De tiener Alec (fraai, ingetogen debuut van Caolán O’Gorman) worstelt met zijn thuissituatie en met opdrachten op school rond pornoverslaving. Hij raakt gekoppeld aan Nina (overtuigend in haar eerste grote rol: Safina Benaddi), die het onderwerp wil ontleden vanuit vragen over vrouwenbeeld en machogedrag op het web. De film contrasteert klinische, fel verlichte pornoscènes met warme, behoedzame toenaderingen tussen twee zoekende jongeren en kiest consequent voor tederheid boven bravoure. Daarmee roept Truly Naked associaties op met series als Sex Education, maar het verhaal legt meer nadruk op emotionele verbinding dan op seksueel spektakel.

Kort: Bourboulons film biedt een meeslepende, soms wat bombastische reconstructie van een humanitaire ramp; D’Ansembourgs film levert een fijngevoelig portret van opgroeiende jeugd en de impact van porno op relaties en zelfbeeld. Beide titels hebben sterke acteerbijdragen en geven om uiteenlopende redenen de moeite van het bekijken waard.