AfD belooft een frisse wind, maar vervalt in een variant van corruptie

In dit artikel:

De AfD boekt electorale winst maar knoeit zichzelf weg met nepotisme en interne ruzies. De partij speelt dit jaar nadrukkelijk in op onvrede — in vijf deelstaten waar verkiezingen zijn stijgt de score: circa 20 procent in het westen en rond 40 procent in het oosten. In Saksen-Anhalt (verkiezing 6 september) dreigt de AfD de grootste te worden en mogelijk bestuursmacht te verwerven, mits ze zichzelf geen schade toebrengt.

Tegelijkertijd zijn er berichten over het aanstellen van familieleden in partijkantoren in de Bondsdag, waarbij de Duitse belastingbetaler de lonen betaalt. Prominent voorbeeld: de vader van Ulrich Siegmund, de beoogde lijsttrekker in Saksen-Anhalt, werkt op het AfD-kantoor in Berlijn; Siegmund verdedigde het personeelsbeleid als vertrouwen in medewerkers. Siegmund is ook verwonderlijk vanwege zijn wens om schoolbezoeken aan concentratiekampen te schrappen, wat extra verontwaardiging oproept.

Intern groeit de onrust. Het enige AfD-burgemeesterslid noemt de zaak een belediging voor hardwerkende leden en vraagt zich af waarom deelstaatleider Martin Reichardt niet reageert, terwijl ook hij familieleden in dienst heeft. Een interne brief, ingezien door de Frankfurter Allgemeine, eist een onafhankelijk onderzoek en schoon schip.

Nepotisme — historisch verbonden met het Latijnse nepos en gezien als een vorm van corruptie — bedreigt de betrouwbaarheid van publieke instituties. Voor de AfD vormt interne verdeeldheid momenteel een grotere risico dan tegenstanders; de partij die zich als alternatief presenteert, ondermijnt daardoor haar eigen geloofwaardigheid.