Advocaat Kamminga: "Verzet komt als een boemerang bij je terug"

In dit artikel:

Advocaat Chris‑Jan Kamminga waarschuwt burgers voor emotionele, reflexmatige tegenreacties wanneer politie of handhaving onverwacht op de stoep staat. Sinds 9/11 zijn bevoegdheden en toezicht wereldwijd toegenomen, en verzet dat vroeger soms effectief was, kan nu snel averechts uitpakken. Als voorbeeld schetst hij een incident in Ter Aar (Noord‑Holland): eigenaren weigerden toezichthouders toegang zonder schriftelijke machtiging, sloten een poort waardoor een controleur anderhalf uur vastzat en kregen later een taakstraf van 40 uur voor vrijheidsberoving.

Kamminga adviseert een pragmatische, strategische houding. Begin met de basis: toon op het eerste verzoek je identiteitsbewijs — weigering riskeert een boete — en vraag beleefd waarom men er is. Een agent moet zich identificeren, maar dat recht gaat volgens hem niet zover dat je diens pasje mag vasthouden of mag fotograferen. Belangrijke kernregel: zet je emotie uit en de‑escaleer. Veel handhavers voeren routinetaken uit en reageren slechter op openlijk verzet; zij zullen fouten later in interne gesprekken afhandelen, niet in de rechtszaal.

Praktische stappen die Kamminga noemt:
- Wees vriendelijk maar geef geen toestemming voor doorzoeken van huis, tas, telefoon of auto. Als er expliciet om toestemming wordt gevraagd, antwoord dan ondubbelzinnig dat je die niet geeft. Als er een wettig bevel is, verandert dat de situatie en is tegenstribbelen vaak zinloos.
- Bel meteen een advocaat en zeg duidelijk dat je geen toestemming geeft en juridisch advies wilt. Een advocaat kent de politiepraktijk en kan direct strategisch handelen.
- Wees terughoudend in je toelichting: elk gesprek met een agent kan als verhoor werken. Wat je zegt, kan later tegen je worden gebruikt; vraag altijd om je advocaat en geef geen verklaringen of informele verhalen.
- Verzet je niet fysiek. Fysiek tegengas leidt snel tot strafrechtelijke beschuldigingen, zoals in Ter Aar gebeurde.

Verder waarschuwt Kamminga voor digitale valkuilen: politieonderzoeken vinden vaak bewijs op telefoons en in berichten. Privacybescherming biedt geen garantie tegen betrapping; als gegevens nog op je toestel staan, helpt een privacy‑app vaak niet meer. Zijn rake conclusie: houd digitale documenten en communicatie geordend en verwijder wat niet nodig is — eenvoudiger gezegd: privacybeheer kan betekenen dat je opruimt om latere problemen te voorkomen. Hij illustreert dat met een zaak waarin een ingestuurd appbericht leidde tot anderhalf jaar cel, terwijl automatische verwijdering dat mogelijk had voorkomen.

Kort samengevat: ken je plichten (zoals identificatie), blijf kalm en beleefd, geef geen toestemming, bel je advocaat en wees voorzichtig met wat je zegt en bewaart. Dat is volgens Kamminga de meest verstandige manier om je rechten te beschermen zonder onnodig risico te lopen.