Adverteerders, blijf weg van het komende WK Voetbal vanwege het racistisch toegangsbeleid
In dit artikel:
De Amerikaanse voorbereiding op de FIFA World Cup 2026 maakt van het toernooi iets anders dan een gewoon WK: door recente visa‑ en inreisregels kunnen supporters uit tientallen landen niet of nauwelijks naar wedstrijden in de VS reizen. President Trump en FIFA‑voorzitter Gianni Infantino steunen beleid dat inwoners van Haïti, Iran, Ivoorkust en Senegal sinds vorige maand zelfs verbiedt een non‑immigrant visum aan te vragen. Voor Algerije en Kaapverdië geldt dat consulaten alleen mogelijk toeristenvisa overwegen als aanvragers een borg van duizenden dollars leggen; voor een lange reeks andere landen is toegang praktisch onmogelijk gemaakt, ook al zijn die landen niet voor 2026 gekwalificeerd.
Het resultaat is tweeledig: allereerst worden Afrikaans‑ en moslimmeerderheidslanden en landen met onwelgevallige leiders onevenredig hard getroffen; daarnaast ontstaat een toernooi dat vooral bereikbaar is voor de economisch en politiek bevoordeelden. Zelfs bezoekers uit toegestane landen lopen risico: kritische uitlatingen op sociale media of politieke opinies kunnen leiden tot inreisverboden. Waar in eerdere WK‑edities visumbeleid vaak al een barrière vormde voor inwoners uit ontwikkelingslanden, zet het Amerikaanse model nu expliciet grenzen op basis van nationaliteit en politieke overwegingen.
Die grenzen hebben zakelijke en morele consequenties. De schrijver waarschuwt sponsoren en adverteerders om zich niet te verbinden aan wat hij het “apartheids‑WK” noemt: internationale en Nederlandse partners van de KNVB — onder wie ING, Nike, Staatsloterij, KPN, Albert Heijn en Bitvavo — en grote FIFA‑sponsors zoals Adidas, Aramco, Coca‑Cola, Hyundai‑Kia, Lenovo, Qatar Airways en Visa lopen reputatierisico wanneer zij campagnes voeren of PR‑reizen organiseren rond een toernooi dat supporters systematisch uitsluit. Ook andere merken die alsnog reclame‑inzet plannen tijdens het toernooi worden opgeroepen terughoudend te zijn.
De kritiek op het toewijzings‑ en visumbeleid wordt volgens de auteur te weinig opgepakt in de media. Er is wel aandacht voor lokale protestacties, zoals die van Teun van der Keuken, maar die aandacht verbleekt volgens de schrijver en een algemene boycot van het toernooi acht hij praktisch onmogelijk. Wat wél mogelijk en noodzakelijk zou zijn, is dat bedrijven zich weigeren te verbinden aan het toernooi totdat buitenlandsers uit álle gekwalificeerde landen daadwerkelijk toegang tot de VS en de stadions krijgen. Zonder die garantie bestaat het risico op halflege tribunes — mede door mogelijke acties van immigratiediensten zoals ICE rond bepaalde wedstrijden — en op normalisering van een politiek gemotiveerd toelatingsbeleid.
Kortom: het WK 2026 gaat door, maar volgens de auteur zou de commerciële en maatschappelijke legitimatie ervan afhankelijk moeten zijn van een eerlijk, niet‑discriminerend visum‑ en toegangsbeleid voor alle fans met een geldig ticket.