Accordeonist Hannan (25) valt op tijdens het Internationaal accordeonfestival Stadskanaal. 'Leuk om in andere wereld te stappen'
In dit artikel:
In Theater Geert Tijs in Stadskanaal vond zondagmiddag de dertiende editie van het Internationaal Accordeonfestival plaats, een bijeenkomst waarin traditie en vernieuwing elkaar ontmoetten. Organisatoren Jac (78) en Jeanne (90) Puts, die het festival sinds 2013 organiseren nadat ze uit Venlo naar Stadskanaal verhuisden, willen het instrument uitlichten als veelzijdig en serieus podiumkunstje — niet alleen als nostalgische achtergrond op bruiloften en in cafés, maar ook als drager van jazz, klassieke muziek en Argentijnse tango.
Het programma kende last-minute wijzigingen: de Franse hoofdact Jean-Baptiste Baudin kon door voedselvergiftiging niet komen, waarna de 17-jarige Jamiro twee sets speelde en daarmee het publiek meevoerde. Ook trad de Peruaanse bandoneonspeler Claudio Constantini op, een populaire artiest met grote online aanhang (ruim 693.000 volgers) en bekendheid omdat zijn instrument herinneringen opriep aan de emotionele momenten van koningin Máxima’s bruiloft. Presentator en accordeonist Gertie Bruin begeleidde de avonddelen en hield het programma luchtig en gevarieerd.
Opvallend was de aanwezigheid van jongere bezoekers. Hannan (25), die vanaf haar kindertijd accordeon speelt, had haar vriend Joris (28) verrast met een bezoek; hij kwam aanvankelijk zonder verwachtingen maar vertrok zichtbaar enthousiast en zelfs met een accordeon in zijn handen. Het inzetten van jonge talenten als Jamiro is bewust bedoeld om jeugdiger publiek te trekken, zo leggen de organisatoren uit: jongeren komen minder vaak in aanraking met dit repertoire via traditionele kanalen en luisteren anders via platforms als Spotify.
De sfeer combineerde nostalgie en vakmanschap. Oudere bezoekers ervoeren de muziek als een stemmingmaker die herinneringen en vrolijkheid oproept, terwijl anderen vooral onder de indruk waren van de technische beheersing en de diversiteit aan klanken. Het festival benadrukte hiermee het ambacht en de culturele breedte van het accordeonism — van volksmuziek tot virtuoze bandoneonklanken — en liet zien dat het instrument jongeren kan aanspreken en een levendig publiek kan blijven trekken.