9/11 en de macht achter de macht: de explosieve these van Kees van der Pijl

In dit artikel:

Politicoloog Kees van der Pijl presenteerde onlangs bij Blue Tiger Studio in Groningen zijn boek *Israël en 9/11*, waarin hij de aanslagen van 11 september 2001 niet als een technisch mysterie, maar als het resultaat van langdurige politieke, financiële en inlichtingenoperaties beschrijft. Samen met ondernemer Joachim Van Wing stelt hij dat Israëlische veiligheidsbelangen, Amerikaanse diensten en trans-Atlantisch kapitaal volgens hem in een netwerk van macht en beïnvloeding samenkwamen. Deze conclusies zijn omstreden en worden in het artikel als Van der Pijls visie en beweringen gepresenteerd, niet als vastgestelde feiten.

Van der Pijl vindt dat het debat te lang bleef steken in vragen over de fysieke haalbaarheid van de aanslagen en de instorting van World Trade Center-gebouw 7. Volgens hem moet vooral worden onderzocht waarom de aanslagen politiek konden worden benut. Hij noemt het officiële rapport van de 9/11 Commission ondeugdelijk, onder meer omdat gebouw 7 volgens hem nauwelijks wordt behandeld en omdat de onderzoeksopzet al vroeg zou hebben vastgestaan. Ook suggereert hij dat eerdere uitspraken van commissievoorzitter Philip Zelikow over een gebeurtenis die de politiek ingrijpend zou veranderen, op een vooraf bestaand plan wijzen.

Een belangrijk deel van het boek gaat over vermeende chantage en infiltratie van de Amerikaanse politiek. Van der Pijl legt daarbij een verband tussen Jeffrey Epsteins vastgoed- en sociale netwerk, Israëlisch en Amerikaans kapitaal en compromitterende informatie. Hij beweert bovendien dat Israëlische inlichtingendiensten beschikten over opnames van gesprekken rond de Clinton-Lewinsky-affaire. Ook koppelt hij de Epstein-dossiers aan Donald Trump en stelt hij dat Trumps beleid tegenover Iran daardoor niet volledig zelfstandig zou zijn. Het artikel onderbouwt deze verstrekkende beschuldigingen niet met onafhankelijk geverifieerde bewijzen.

Na 9/11 ontstond volgens Van der Pijl een ‘permanente oorlog’ met interventies en regimewisselingen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Hij verwijst naar voormalige NAVO-commandant Wesley Clark, die sprak over plannen om zeven landen — Irak, Syrië, Libanon, Libië, Somalië, Soedan en Iran — binnen vijf jaar te veranderen. Olie, strategische ligging en banden met Rusland zouden daarbij een rol hebben gespeeld. De daaropvolgende vluchtelingenstromen ziet Van der Pijl, in navolging van historicus Daniele Ganser, als onderdeel van een strategie die maatschappelijke druk en autoritaire politiek zou versterken.

Verder behandelt het boek de aanwezigheid van ongeveer 160 Israëlische ‘kunststudenten’ in de VS vóór 9/11, een Israëlische groep in de Twin Towers en vijf Israëliërs die op de dag van de aanslagen in New Jersey werden aangehouden. Volgens het artikel zouden deze kwesties nooit afdoende zijn opgehelderd, maar ook hier ontbreekt onafhankelijke bevestiging van de voorgestelde verbanden. Van der Pijl zegt dat gevestigde uitgevers zijn werk mijden omdat het buiten het dominante narratief valt. Een Engelstalige editie staat gepland rond de 25ste herdenking van 9/11.