50 jaar metro in Brussel: "Niet de beste in Europa, maar scoort zeker niet slecht"

In dit artikel:

De eerste volwaardige Brusselse metrolijn werd op 20 september 1976 ingehuldigd, al dateren de plannen al van het einde van de 19e eeuw. De aanleg liep vertraging op door de hoge kosten, de moeilijke, moerassige ondergrond en de weerstand tegen nieuwe bouwwerken na eerdere ingrepen in het stadscentrum. In de jaren 60 koos Brussel daarom eerst voor premetro: trams werden ondergronds gebracht als goedkoper en praktischer alternatief.

Het netwerk telt vandaag vier metrolijnen en 69 metro- en premetrostations. Samen met trams en bussen wordt het grootste deel van de stad bediend, met doorgaans een goede frequentie en reizigersinformatie. Toch blijven grote delen van het noorden en zuiden verstoken van metro. Een geplande uitbreiding naar Schaarbeek en Evere werd geschrapt wegens de slechte financiële situatie van het Brusselse Gewest. In Ukkel bestond vroeger bovendien politieke weerstand tegen openbaar vervoer. Ook verlengingen naar de Vlaamse rand kwamen er niet, omdat veel gebieden te dunbevolkt zijn en gemeenten vrezen voor verdere verstedelijking en ‘verbrusseling’.

De metro is verkeerskundig zeer veilig, maar sommige stations kampen met drugscriminaliteit, dakloosheid en een gebrek aan personeel. Volgens Stefan Stynen van een reizigersvereniging weerspiegelt die problematiek vooral de situatie bovengronds; meer aanwezigheid van personeel en een beter drugs- en daklozenbeleid kunnen helpen.

Een verdere uitbreiding van het netwerk lijkt technisch en financieel weinig haalbaar. Stynen pleit daarom voor investeringen in het bovengrondse vervoer. Oudere metrostellen worden geleidelijk vervangen en stations worden toegankelijker gemaakt met liften, al blijft dat duur. Andere knelpunten zijn de verouderde infrastructuur, de veiligheid en het gebrek aan geïntegreerde tarieven tussen de Brusselse vervoersmaatschappij, De Lijn en TEC, wat overstappen voor reizigers bemoeilijkt.