39 en weer alleen: 'Of wil je gewoon dat ik met hem ga praten en hem zeg waar het op staat,' vraagt mijn vader

In dit artikel:

Isabel is 39 en zit na het vertrek van haar vriend Jeroen, die na zestien jaar onverwacht vertrekt, ineens alleen met een huis, hypotheek en gedeeld leven dat in één klap is weggevallen. In een persoonlijk verhaal beschrijft ze hoe ze met haar vader gaat wandelen en uiteindelijk toch durft te vertellen dat ze moeite heeft met loslaten, terwijl ze eigenlijk nooit over haar liefdesleven met hem praat.

Tijdens een gesprek in een koffiebar geeft haar vader haar een nuchtere, maar betrokken kijk op de situatie: ze moet vooral eerlijk zijn, niet blijven wachten op iemand die nu geen ruimte voor haar heeft, en openstaan voor een toekomst waarin ze misschien iets mooiers misloopt als ze aan het verleden vasthoudt. Hij biedt zelfs aan om “met Jeroen te praten”, wat hen beiden laat lachen.

Het stuk draait vooral om rouw na een relatiebreuk, de behoefte aan steun van een ouder en de bijzondere omkering waarbij een volwassen dochter zich weer even als het “kleine meisje” van haar vader voelt. De persoonlijke band met haar vader blijkt uiteindelijk belangrijker dan een direct antwoord op haar liefdesprobleem: ze voelt zich gehoord, gezien en gesteund.