21 vragen aan... Dominique De Groen: 'Ik ben niet fatalistisch, maar soms voel ik mij wel zo'

In dit artikel:

Dominique De Groen vertelt in aanloop naar haar roman *Corpus Britney* hoe ze in haar werk verschillende tijden, realiteiten en soorten personages laat samenvloeien. Het boek draait rond de paranormale detective Malayney Melkzuur, die op zoek gaat naar een dubbelgangster van Britney Spears. De Groen zegt dat haar teksten ontstaan uit onderzoek, historische bronnen en persoonlijke ervaringen, maar ook uit associatieve sprongen tijdens het schrijven zelf. Zo haalde ze stukken over een boze puber zelfs rechtstreeks uit haar oude dagboeken.

Ze blikt terug op een schrijfresidentie op het Schotse eiland Coll, waar ze een maand lang vrijwel alleen in een kasteel verbleef. Die afzondering hielp haar om diep in het boek te duiken en de opbouw volledig om te gooien, tot alles volgens haar op zijn plaats viel. Over haar stijl zegt ze dat ze houdt van body horror en van het weergeven van lichamelijke afschuw als manier om kapitalisme, uitbuiting en onderdrukking tastbaar te maken. In dat beeld van “vieze” lichamelijkheid ziet ze tegelijk ook ruimte voor verzet en nieuwe vormen van leven.

De Groen noemt *Slangen* haar meest persoonlijke boek en zegt dat poëzie haar op een moeilijk moment geholpen heeft. Ze toont zich sterk geïnteresseerd in bizarre, experimentele literatuur, met bewondering voor onder meer China Miéville, Diane Di Prima en Thomas Pynchon. Tegelijk bekritiseert ze de huidige literaire focus op autofictie als norm en betreurt ze dat ze nog weinig Nederlandstalige klassiekers heeft gelezen, al wil ze die leemte nu wel opvullen.