Zoe Kazan bouwde haar zeven afleveringen tellende Netflix-adaptatie van John Steinbecks East of Eden rond de diepe band tussen twee broers in plaats van te starten met de raadselachtige Cathy Ames. Die keuze ontstond tijdens het monteren, toen ze besefte dat kijkers zonder die centrale relatie eerst te vestigen de volle impact van Cathy’s verstoring zouden missen.
Kazan vertelde afdelingshoofden van kostuums, haar en vormgeving dat succes alleen zou komen als het publiek zich met de personages verbonden voelde alsof het familieleden waren. Ze wilde dat gesprekken na het kijken over de personages gingen, niet over productiedetails. De serie heeft Christopher Abbott, Mike Faist en Florence Pugh in de hoofdrollen van het omvangrijke verhaal.
Het project heeft persoonlijke betekenis voor Kazan. Haar grootvader Elia Kazan regisseerde de filmversie uit 1955. Ze las de roman voor het eerst op haar vijftiende en koestert al twintig jaar de wens om hem volledig te bewerken. Moederschap versterkte haar vastberadenheid en deed haar agenten vragen om haar in te sturen als de rechten ooit beschikbaar kwamen.
Kazan koos voor een serieformaat om personages en terugkerende familiedynamieken over de tijd heen diepgaand te kunnen verkennen. Zelfs met zeven uur beslaat de bewerking slechts ongeveer de helft van de roman. Ze beschreef het werk als een geavanceerde vorm van lezen die kijkers uitnodigt om langere tijd met elk personage door te brengen en hun menselijkheid te begrijpen.
Ze onderbreekt dit liefdesverhaal, en als we dat liefdesverhaal niet eerst tussen deze twee broers vestigen, begrijpen we de inzet van haar onderbreking niet.
Cathy, gespeeld door Pugh, verraste Kazan tijdens het schrijfproces. Ondanks haar leugens spreekt het personage vaak de waarheid. Kazan putte uit eigen ervaringen met vroege seksualisering om Cathy’s kinderjaren te interpreteren als uitingen van dissociatie in plaats van simpele achtergrond. Ze merkte op dat Cathy vaak de waarheid spreekt op een manier die haar onderscheidt van typische literaire figuren.
Co-showrunner Jeb Stuart benadrukte de blijvende relevantie en stelde dat vragen rond vrouwelijke autonomie vandaag de dag nog steeds urgent zijn. Hij zag Cathy als een graadmeter voor het onderzoeken van maatschappelijke patronen in plaats van een rechttoe-rechtaan rolmodel.
Kazan kreeg meer waardering voor Adam Trasks passiviteit als bewuste keuze om vast te houden aan een geïdealiseerde droom. Lee, gespeeld door Hoon Lee, werd een identificatiepunt nadat ze zelf ouder werd en het dagelijkse werk van zorg herkende. Aron veranderde van irritant in sympathiek toen ze begreep hoe zwaar het was om perfectie na te streven om liefde te verdienen.
Ik geloof echt dat er voor iedereen iets in dit boek zit. Ik kon niet alles in onze bewerking kwijt, dus er blijft nog zoveel schat over voor een lezer om zelf te ontdekken.
Kazan streefde naar trouw aan Steinbeck, maar ging waar nodig verder dan de politiek van zijn tijd. Ze behield momenten zoals de code-switching tussen Lee en Samuel Hamilton die opvallend actueel aanvoelt. De serie ging op 1 oktober in première op Netflix en sluit aan bij andere klassieke adaptaties die dit jaar verschenen.