Zoe Kazan heeft haar eigen weg gekozen bij het bewerken van John Steinbecks klassieke roman East of Eden voor Netflix en houdt het project bewust op afstand van de film uit 1955 die door haar grootvader Elia Kazan werd geregisseerd. De nieuwe miniserie, die onlangs in première ging, verkent de volledige omvang van het verhaal in plaats van zich alleen te richten op het laatste deel.
Op de New Yorkse première op 30 september legde Kazan uit waarom ze hoofdrolspeler Joseph Zada, die Cal Trask speelt, heeft gevraagd de originele film met James Dean niet te kijken. Ze wilde voorkomen dat Deans vertolking de nieuwe interpretatie zou beïnvloeden. "Het erfgoed van James Dean is eigenlijk groter dan zijn oeuvre," vertelde ze aan E! News. "Hij maakte maar drie films, helaas, maar hij is een gezicht dat op tasjes wordt gedrukt."
Dean ontving een postume Oscarnominatie voor de rol en speelde nog maar twee andere grote films voordat hij op 24-jarige leeftijd overleed. Kazan benadrukte dat de Netflix-versie alle vier delen van de roman beslaat, inclusief parallelle familiedynamieken die in de film niet aan bod komen. Die film bewerkt het verhaal losjes en richt zich vooral op Cal en zijn broer Aron op hun zeventiende.
Ik dacht: laten we deze geest deze productie niet laten achtervolgen. Ik vroeg hem het niet te kijken voor zijn auditie en tijdens de hele opnames. Hij zegt dat hij het niet heeft gedaan. Ik moet hem geloven.
De uitgebreide scope maakte het mogelijk om relaties te verkennen zoals die tussen Cal, Aron, hun vader Adam Trask en oom Charles Trask. Kazan prees Zada’s spel en personage en merkte op dat de rol sterk verschilde in positie en verhaalcontext van Deans vertolking. Ze benadrukte ook de bijdragen van de andere acteurs, waaronder Florence Pugh, Christopher Abbott en Mike Faist.
Kazan vertelde dat haar familie het werk van haar grootvader zelden besprak toen ze opgroeide. Toen ze het later opnieuw bekeek, herkende ze zijn grote invloed op het Amerikaanse theater en de film, maar ze zorgde ervoor dat haar bewerking zich onderscheidde. Ze keek de film uit 1955 zelfs opnieuw op een vlucht naar Nieuw-Zeeland en voelde opluchting toen ze de verschillen bevestigd zag.
De film is zo mooi. Hij is ongelofelijk. Hij is heel anders dan wat ik hier probeerde te doen. Hij behandelt alleen het laatste kwart van het boek en op een heel losse manier. Ik moest het uit mijn hoofd zetten tijdens het maken van deze serie.
East of Eden sluit aan bij een golf van recente literaire bewerkingen die lovende kritieken en Emmy-erkenning hebben gekregen. Apple TV+’s Lessons in Chemistry, gebaseerd op Bonnie Garmus’ roman uit 2022, ontving tien Emmy-nominaties in 2024 voor het portret van een chemicus die presentatrice van een kookprogramma wordt en de uitdagingen van de jaren zestig navigeert.
FX’s Shōgun, bewerkt naar James Clavells roman uit 1975, werd de eerste Japanstalige serie die werd genomineerd voor Outstanding Drama Series op de Emmy’s en kreeg 25 nominaties. Netflix’ Ripley, gebaseerd op Patricia Highsmiths The Talented Mr. Ripley, ontving dertien nominaties, waaronder voor Andrew Scott en Dakota Fanning.
Verder vielen Amazon’s Red, White & Royal Blue naar Casey McQuistons roman, FX’s Feud: Capote vs. The Swans gebaseerd op Laurence Leamers boek en Showtime’s Fellow Travelers naar Thomas Mallons werk op. Netflix’ Bridgerton, gebaseerd op Julia Quinns romantische serie, zorgde voor een brede culturele impact, terwijl HBO’s Game of Thrones en Big Little Lies laten zien hoe populair boekbewerkingen in verschillende genres blijven.