Sommige kijkers beschouwen vechtscènes als onderbrekingen van het verhaal. Anderen zien ze als kansen om personages, motieven en gevolgen te verkennen. De volgende zeven martial arts-films die sinds 2010 zijn uitgebracht, blinken uit in het laatste: ze creëren sequenties waarin elke klap een narratief gewicht draagt.
De Indiase film Kill uit 2023 opent met een conventionele opzet: commando Amrit stapt in een trein om de gearrangeerde verloving van zijn geliefde te verhinderen. Wanneer gewapende dieven toeslaan, loopt de situatie snel uit de hand. Regisseur Nikhil Nagesh Bhat maakt van een standaard reddingsactie iets veel duisterders nadat een persoonlijk drama de hoofdpersoon treft. Lakshya levert een woeste prestatie als de soldaat die alle terughoudendheid laat varen en de krappe ruimtes in de trein als wapens gebruikt. Het tweede deel laat elk idee van beheerste heldhaftigheid varen.
Donnie Yen keert terug als de Wing Chun-meester in Ip Man 2 uit 2010. Nu in Hongkong krijgt hij te maken met weerstand van lokale leraren onder leiding van Sammo Hungs personage. Hun duel op een tafel toont precieze voetwerk en wederzijds respect. Later, wanneer een Britse bokser genaamd Twister de gemeenschap vernedert, komt Hung in actie ondanks zijn slechte gezondheid. Yens laatste confrontatie draagt de emotionele last van vechten voor anderen en eindigt met een oproep tot wederzijds respect in plaats van overheersing.
De Zuid-Koreaanse film The Villainess uit 2017 begint met een langdurige first-person aanval op een gebouw vol criminelen. Kim Ok-vin speelt Sook-hee, wiens vaardigheden later de aandacht trekken van een inlichtingendienst. Regisseur Jung Byung-gil behandelt de camera als een deelnemer aan de actie. Een latere motorzwaardgevecht toont de inventieve benadering van de film ten opzichte van traditionele framing en houdt de kijker voortdurend uit balans.
Joe Taslim en Iko Uwais staan tegenover elkaar in de Indonesische film The Night Comes for Us uit 2018. Taslims Ito verraadt zijn triad nadat hij weigert een kind te doden en raakt daardoor weer verwikkeld in een conflict met zijn oude vriend Arian, gespeeld door Uwais. Hun laatste ontmoeting voelt persoonlijk door hun gedeelde geschiedenis. Een apart gevecht met Julie Estelle als de Operator toont wisselende wapens en stijlen in grafisch detail.
Takeru Satoh herneemt zijn rol als voormalig huurmoordenaar Himura Kenshin in de film Rurouni Kenshin: The Final uit 2021. Mackenyu speelt Yukishiro Enishi, die wraak zoekt voor de dood van zijn zus. Satohs bewegingen benadrukken controle en niet-dodelijke intentie, terwijl Mackenyus personage vanuit pure emotie aanvalt. Regisseur Keishi Ōtomo ensceneert hun gevechten om zowel technische vaardigheid als persoonlijke belangen te benadrukken.
Gareth Evans regisseerde de Indonesische hit The Raid uit 2011. Een politieteam betreedt de appartementenvesting van een misdaadbaas en raakt daar ingesloten en onder vuur. Iko Uwais speelt de beginneling Rama, die zich snel moet aanpassen. De film blinkt uit in ruimtelijk bewustzijn, waardoor gangen en deuropeningen in elke confrontatie van belang zijn. Joe Taslim en Yayan Ruhian leveren een gedenkwaardig gevecht dat herhaalde kijkbeurten beloont.
Het vervolg The Raid 2 uit 2014 stuurt Rama undercover de gevangenis in om corruptie bloot te leggen. Gareth Evans voegt syndicaat-rivaliteiten, familiedrama en politieke intriges toe. Opvallende sequenties zijn onder meer een modderige gevangenisrel en een achtervolging met auto’s waarin Hammer Girl en Baseball Bat Man figureren. De film sluit af met een rauw keuken gevecht dat alle spektakel wegneemt en zich richt op overleving.