Zes opvallende fantasyfilms die het genre gebruiken voor diepere gesprekken

Deze films gaan verder dan standaard zoektochten en profetieën om verdriet, sterfelijkheid, identiteit en de chaos van het bestaan te verkennen.

Fantasyfilms van de afgelopen vijftien jaar hebben vaak grote franchises nagestreefd naar het voorbeeld van Tolkien, maar enkele van de sterkste titels kwamen van filmmakers met vreemdere en persoonlijkere visies. Deze zes films variëren van een post-apocalyptische achtervolging tot het sprookje van een houten pop en ontwijken elk het gebruikelijke sjabloon van kastelen en profetieën.

Wat ze verbindt, is de manier waarop elk fantasy-elementen inzet om onderwerpen aan te snijden die zich niet direct laten uitspreken, zoals verlies, het einde van het leven, zorgen rond migratie en de pure absurditeit van het bestaan. Gerangschikt van sterk naar uitzonderlijk vertegenwoordigen ze enkele van de beste werken in het genre.

The Green Knight biedt een trage, hypnotische meditatie over eer en falen

In The Green Knight uit 2021 speelt Dev Patel Gawain, neef van koning Arthur, die een bizarre uitdaging aanneemt van een torenhoge, met schors bedekte figuur. Hij slaat het wezen één keer, maar moet een jaar later dezelfde slag incasseren. Regisseur David Lowery bewerkt het oude Engelse gedicht in een losse, dromerige stijl die de reis uitrekt tot iets bedachtzaams en meeslepends in plaats van vlot.

Alicia Vikander verschijnt als Gawains geliefde en later in een spookachtige tweede rol in het bos, waardoor de kijker onzeker blijft. Het verhaal fungeert meer als reflectie op lafheid en plicht dan als traditioneel avontuur, waarbij Gawain op de meeste ridderlijke beproevingen tekortschiet. Een vooruitblik op zijn mogelijke toekomstige leven, compleet met kroon, kinderen, ouderdom en verval, behoort tot de meest aangrijpende fantasysequenties van het decennium.

Guillermo del Toro's Pinocchio maakt van een klassiek verhaal een stop-motionreflectie over sterfelijkheid

Guillermo del Toro's Pinocchio uit 2022 begint met een rouwende houtsnijder, ingesproken door David Bradley, die in een moment van wanhoop een jongen maakt. Een bosgeest blaast het figuur leven in als een onbedoelde tweede kans. Tegen de achtergrond van het Italië van Mussolini komt de houten jongen, ingesproken door Gregory Mann, in aanraking met een jeugdmilitair kamp, waardoor het vertrouwde verhaal verandert in een onderzoek naar gehoorzaamheid versus onafhankelijk denken.

De hele productie maakte gebruik van stop-motionanimatie, wat een tastbare, ambachtelijke kwaliteit oplevert. De dood verschijnt als een terugkerende sfinxachtige aanwezigheid in een hiernamaals dat de pop herhaaldelijk bezoekt. Omdat het personage van hout is, kan hij niet dood blijven, en het herhaaldelijk sterven benadrukt het centrale idee dat echte liefde het aanvaarden van eindes vereist in plaats van ze te ontwijken.

The Shape of Water herschikt de monsterromance tot een teder sprookje

The Shape of Water uit 2017 draait om Sally Hawkins als Elisa, een stomme vrouw die schoonmaakt in een geheim laboratorium uit de Koude Oorlog in Baltimore. Ze krijgt een band met een amfibisch wezen, gespeeld door Doug Jones en daar gevangen gehouden. Guillermo del Toro keert het gebruikelijke monsterverhaal om en maakt de echte antagonist een wrede agent, gespeeld door Michael Shannon.

Elisa communiceert met het wezen via gebaren en gedeeld zwijgen. Het ziekelijk groene kleurenpalet en de constante aanwezigheid van water scheppen een sprookjesachtige sfeer rond over het hoofd geziene personages, waaronder een gehandicapte vrouw, haar homoseksuele buur en een zwarte collega. Het creatuursuit had beweeglijke kieuwen en verlichting om emotie over te brengen. De film won de Academy Award voor Beste Film, een zeldzame prestatie voor dit type verhaal.

Everything Everywhere All at Once vindt betekenis te midden van multiversumchaos

In Everything Everywhere All at Once uit 2022 vertolkt Michelle Yeoh Evelyn, een wasserette-eigenaresse die wordt overspoeld door belastingen en familieproblemen. Ze ontdekt dat ze toegang heeft tot vaardigheden en herinneringen van talloze alternatieve versies van zichzelf. Regisseurs Daniel Kwan en Daniel Scheinert, bekend als de Daniels, schakelen tussen absurde scenario's zoals hotdogvingers en evolutie op basis van rotsen zonder ze tot louter grappen te reduceren.

Ke Huy Quan speelt haar man Waymond, wiens stille vriendelijkheid zich ontpopt als een bewuste benadering te midden van de wanorde. De schijnbare schurk, gespeeld door Stephanie Hsu, blijkt een gefragmenteerde versie van Evelyns dochter te zijn, waardoor het conflict over nihilisme en zingeving wordt omgevormd tot een mislukking in de communicatie tussen moeder en dochter. Terugkerende googly eyes krijgen tegen het einde emotioneel gewicht en de film won het jaar daarop meerdere Oscars.

Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 sluit de saga af met een treurige belegering

Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 uit 2011 volgt Daniel Radcliffe als Harry, Rupert Grint als Ron en Emma Watson als Hermione terwijl ze terugkeren naar Zweinstein om de resterende Gruzielementen te vernietigen terwijl Ralph Fiennes' Voldemort oprukt. Regisseur David Yates toont de Slag om Zweinstein als een sombere, realistische belegering die niet aarzelt om geliefde personages te laten sneuvelen.

Herinneringen aan Alan Rickman's Sneep, onthuld via de Denkarium te midden van het conflict, veranderen het begrip van zijn daden door de hele serie. Harry's laatste confrontatie met Voldemort vindt plaats in de Grote Zaal bij daglicht zonder uitgebreide magische effecten, waardoor de ontknoping meer impact krijgt. De film sloot het tijdperk van de best verdienende franchise op terechte wijze af in plaats van uitsluitend op nostalgie te leunen.

Mad Max: Fury Road levert een high-octane fabel met actuele relevantie

Bovenaan de lijst vermengt Mad Max: Fury Road uit 2015 actie en sciencefiction met fantasy-achtige kwaliteiten door zijn opgeblazen woestijnwereld. Tom Hardy verschijnt als Max, die wordt meegesleurd in Charlize Theron's Furiosa's ontsnapping aan een meedogenloze krijgsheer. Regisseur George Miller keerde na decennia terug om het merendeel van de sequenties praktisch te filmen met echte voertuigen, stuntmensen en explosies, en gebruikte digitale effecten alleen voor verfijning.

Furiosa's missie om vijf gevangen vrouwen te bevrijden van Immortan Joe voegt feministische diepgang toe aan de lange achtervolging. Lange stukken verlopen met minimale dialoog, waardoor productieontwerp en voertuigen het verhaal dragen. Editor Margaret Sixel, Millers echtgenote, bracht een buitenstaandersperspectief mee dat de actie op het scherm verhelderde. De film won zes Academy Awards, grotendeels in technische categorieën, voor wat in wezen een aanhoudende achtervolgingssequentie is.