Zes films sinds 2000 die de normen in de cinema herdefinieerden

Deze releases transformeerden genres, wonnen talloze prijzen en stelden nieuwe verwachtingen voor publiek en filmmakers.

Het selecteren van slechts zes films uit de duizenden die sinds 2000 zijn uitgebracht, voelt willekeurig. Nog veel meer films zouden een goede kans maken. Toch hebben deze specifieke releases de verwachtingen van het publiek, de werkwijze in de industrie en complete genres blijvend veranderd.

Verschillende projecten kenden een lange ontwikkelingsperiode van meer dan tien jaar. Een ervan sleepte bijna alle grote prijzen in de wacht. Allemaal duiken ze nog steeds op in discussies over de beste films aller tijden, niet alleen over de beste van de afgelopen vijfentwintig jaar.

The Social Network maakt van techdrama een thriller

Op de zesde plaats staat The Social Network uit 2010. Twee jonge mannen die discussiëren over websitecode vormen het middelpunt van een meeslepend verhaal dankzij de razendsnelle dialogen van Aaron Sorkin. Jesse Eisenberg portretteert Mark Zuckerberg als briljant maar ook diep onsympathiek, waarbij de film begrip biedt in plaats van gemakkelijke sympathie.

David Fincher regisseerde het project. Andrew Garfield geeft emotionele diepgang aan Eduardo Saverin, de medeoprichter die door zijn beste vriend opzij wordt gezet. Armie Hammer speelde de Winklevoss-tweeling via slimme cameratechnieken en een bodydouble. De gespannen synthscore van Trent Reznor won een Oscar.

Spirited Away bouwt een onvergetelijke geestenwereld

Op de vijfde plaats staat Spirited Away uit 2001. Een jong meisje belandt in een badhuis voor geesten nadat haar ouders in varkens zijn veranderd. Hayao Miyazaki creëert in minder dan twee uur een volledig uitgewerkte wereld die meer emotionele impact heeft dan veel live-actionfilms.

Chihiro werkt om de schuld van haar ouders af te betalen en ontmoet het spookachtige personage No-Face. De film was de eerste handgetekende, niet-Engelstalige winnaar van de Oscar voor Beste Animatiefilm en hield jarenlang het Japanse boxofficerecord.

Parasite bouwt ondraaglijke spanning op voor de wendingen

Op de vierde plaats staat Parasite uit 2019. Een arm gezin infiltreert stapsgewijs een rijk huishouden via opeenvolgende leugens. Bong Joon-ho bouwt de spanning meesterlijk op lang voordat de grote conflicten losbarsten.

De studio vroeg critici om spoilers over de tweede helft te vermijden. Die aanpak werkte: de meeste kijkers waren onvoorbereid. De film maakte geschiedenis als eerste niet-Engelstalige winnaar van de Oscar voor Beste Film.

Mad Max: Fury Road levert non-stop praktische actie

Op de derde plaats staat Mad Max: Fury Road uit 2015. George Miller wachtte jaren tot het project kon worden gerealiseerd na vertragingen door conflicten en financiering. Charlize Theron schoor haar hoofd voor de rol van Furiosa, terwijl het productieteam tientallen custom voertuigen bouwde met zichtbare motoren en praktische vlameffecten.

Tom Hardy en Theron zouden tijdens de opnames hebben gebotst, wat echte spanning toevoegde aan de minimale dialogen tussen hun personages. De woestijnachtervolgingsfilm belandde op meer einde-van-het-decenniumlijstjes dan vrijwel elke andere release van 2015.

The Lord of the Rings: The Return of the King biedt epische afsluiting

De tweede plaats is voor The Lord of the Rings: The Return of the King uit 2003. Peter Jackson sluit de trilogie af met een duur van bijna drieënhalf uur. De Slag van de Velden van Pelennor toont duizenden soldaten, enorme oorlogsolifanten en een mix van praktische en digitale effecten.

Viggo Mortensen omarmt Aragorns lotsbestemming volledig. Elk belangrijk personage krijgt een bevredigende afsluiting. De film won alle elf Oscars waarvoor hij was genomineerd en evenaarde daarmee het record voor de meeste Oscars voor één film.

There Will Be Blood creëert een onvergetelijke karakterstudie

Bovenaan de lijst staat There Will Be Blood uit 2007. Daniel Day-Lewis speelt oliebaron Daniel Plainview, die alleen gedreven wordt door rijkdom en overheersing. Een groot deel van het begin speelt zich af met bijna geen gesproken tekst en focust op eenzaam werk.

Paul Thomas Anderson liet zich losjes inspireren door een roman van Upton Sinclair. De onheilspellende strijkerscore van Jonny Greenwood verhoogt de spanning in stille momenten. Day-Lewis bleef tijdens de hele productie in zijn rol en de climax in de bowlingbaan blijft een van de meest geciteerde en intense scènes van het decennium.

Tags bij dit artikel