You Don't Belong Here van Florin Şerban valt tegen ondanks veelbelovende start

Het Roemeense drama biedt scherpe observaties over familie en vooroordelen, maar lijdt onder zware regie en een onbevredigend einde.

De Roemeense regisseur Florin Şerban keert terug met You Don’t Belong Here, een drama dat opent met echte belofte maar vervolgens bezwijkt onder het gewicht van zijn eigen stilistische keuzes. De film volgt een gerespecteerde chirurg in een provinciestad die schokkende waarheden over zijn tienerzoon ontdekt, maar het verhaal verliest vaart door overdreven statische cameravoering en onnatuurlijke pauzes in de dialogen.

Sterke visuele opening zet sociale spanningen neer

De film begint veelbelovend. Mahlers Derde Symfonie klinkt over weidse opnames van de west-Roemeense stad Reșița en creëert een opvallend contrast tussen grootse muziek en het alledaagse stadsbeeld. Deze sequentie suggereert dat schoonheid ook in onopvallende plaatsen kan bestaan. De toon slaat abrupt om wanneer gemaskerde fietsers met honkbalknuppels anti-Roma-stickers op auto’s plakken en eigendommen vernielen. Een omstander die ingrijpt, wordt doodgeslagen.

De volgende dag brengt nieuwe onrust. Dr. Marius, gespeeld door Adrian Văncică, hoort dat Roma-mensen het mortuarium van het ziekenhuis hebben bestormd op zoek naar het lichaam van het slachtoffer. Ondertussen bezoekt zijn zoon Ioan (Teodor Butănescu) de schoolverpleegkundige met onverklaarbare blauwe plekken, die hij toeschrijft aan een fietsongeluk. Deze vroege gebeurtenissen zetten het centrale conflict rond familie, vooroordelen en verborgen geweld duidelijk neer.

Complex portret van een vader confronteert harde realiteit

Marius is directeur van het ziekenhuis en iemand die botte eerlijkheid boven alles stelt. Zijn interacties onthullen een generatiekloof, vooral met een jongere collega die ongebruikelijke warmte toont tegenover het personeel. Marius vertrouwt zich later toe aan zijn minnares in een lange scène die de stijl van Nuri Bilge Ceylan oproept. Hij zegt: “Ik moet gemeen zijn”, terwijl hij ook twijfelt: “Wat als ik niet zo groot ben als ik denk?” Het moment biedt zeldzame introspectie voor een personage dat verder emotioneel afstandelijk wordt neergezet.

De vertolking van Văncică vangt zowel de innerlijke leegte van de chirurg als zijn verlangen naar diepere verbinding. Toch onthoudt de film elke betekenisvolle uiting van vader-zoonliefde, waardoor de personages warmte missen. Sympathie ontstaat pas wanneer Marius hoort dat zijn zoon mogelijk betrokken is bij de moord.

Regiekeuzes ondermijnen de emotionele impact

Critici merken op dat Şerbans meervoudige rollen als scenarioschrijver, producent, regisseur en editor bijdragen aan de ongelijke uitvoering. De camera houdt bewust afstand van de personages en maakt het publiek tot afstandelijke toeschouwers. Ioan blijft grotendeels verborgen of vanuit onhandige hoeken gefilmd, waardoor hij een schim wordt in plaats van een volledig uitgewerkt figuur. Lange stiltes tussen dialogen geven een kunstmatige indruk die botst met het beoogde realisme.

Şerbans eerdere Berlinale-winnende debuut If I Want to Whistle, I Whistle toonde levendige authenticiteit. Het nieuwe werk mist die vonk, vooral in de slotscène die velen misplaatst vinden. Het resultaat is een technisch strenge productie die uiteindelijk inert en emotioneel afstandelijk aanvoelt.