Yoko Taro bouwde een reputatie op voor excentrieke en filosofische verhalen lang voordat zijn bekendste werk uitkwam. De regisseur verschijnt vaak in het openbaar met een groot maanvormig Emil-masker, wat bijdraagt aan het enigmatische imago rond zijn projecten.
Zijn games leveren doorgaans donkere, introspectieve verhalen die diepere thema's prioriteren boven conventionele happy endings voor de betrokken personages.
Bij de ontwikkeling van Nier: Automata in 2017 werkte Yoko Taro zonder instructies over wie het spel op moest richten. Hij richtte zich volledig op zijn persoonlijke ideeën en hield zijn werk zoveel mogelijk verborgen voor de uitgever.
For Nier: Automata, I wasn't told to target anyone. I just made what I wanted to, and I tried to stay hidden from Square Enix as much as possible.
Deze aanpak sloot aan bij de gevestigde stijl van Yoko Taro, waarbij onconventionele ideeën centraal staan. Het resulterende spel weerspiegelde zijn wens om complexe concepten te verkennen zonder externe beperkingen van Square Enix.