World Soundtrack Awards belicht vijf opkomende componisten voor Discovery of the Year

Genomineerden Mari Fukuhara, Paris Hurley, Hannah Peel, Kangding Ray en Sam Slater brengen eigenzinnige stemmen in nieuwe film- en serieprojecten.

De World Soundtrack Awards Discovery of the Year-prijs fungeert al jaren als springplank voor componisten die het hedendaagse filmmuzieklandschap vormgeven. Eerdere winnaars als Gustavo Santaolalla, Michael Giacchino en Nicholas Britell gebruikten de erkenning als opstap, en recente laureaten zoals Daniel Blumberg en Jerskin Fendrix lijken dezelfde weg te volgen.

Dit jaar gaat de prijs naar vijf componisten met achtergronden in klassieke muziek, experimentele scenes en sessiewerk. Hun wegen naar het componeren van soundtracks lopen uiteen, van vroege instrumentstudies tot onverwachte studio-ontmoetingen.

Mari Fukuhara put uit levenslange muzikale breedte voor Little Amélie or the Character of Rain

Mari Fukuhara begon op haar derde met pianoles en studeerde later klassiek aan de Toho Gakuen School of Music, terwijl ze ook in jazz- en popgroepen speelde. Ze bouwde een solocarrière op voordat Franse producers haar in 2020 benaderden om een bestaande opname te licentiëren. Het gesprek ging al snel over een originele score voor wat Little Amélie or the Character of Rain zou worden.

Fukuhara stapte vroeg in het project, waardoor de muziek zich samen met het verhaal kon ontwikkelen. Ze richtte zich op het overbrengen van de werkelijkheid en verbeelding van een kind. Vooruitkijkend wil ze liveoptredens combineren met films die sfeer boven lineair verhaal stellen.

Paris Hurley zet emotionele vaart om in The Chronology of Water

Paris Hurley volgde een klassieke vioolopleiding en verwierf bekendheid met haar autobiografische liveproject Object as Subject. Collega’s beschreven haar muziek vaak als cinematisch vanwege de voortstuwende kracht en emotionele diepgang. Na haar bijdrage aan Love Lies Bleeding naast Clint Mansell, nam ze Kristen Stewart’s The Chronology of Water aan nadat ze het bronmateriaal in één weekend had gelezen.

Hurley ziet geluid als een fysieke kracht die de luisteraar kan omringen of confronteren. Ze streeft naar meeslepende ervaringen die de manier veranderen waarop het publiek het verhaal voelt, via intieme of juist weidse texturen.

Hannah Peel mengt akoestische en elektronische texturen op Midwinter Break en Assassin’s Creed

Hannah Peel begon met sessiewerk op viool, trombone en piano terwijl ze kansen zocht in film en televisie. Nadat het Royal College of Music haar onvoldoende klassiek vond voor de filmcompositie-opleiding, bracht ze albums uit rond een handgeponste papieren muziekdoos. Het instrument trok de aandacht van music supervisors bij projecten als Anna Karenina.

Haar score voor de documentaire Game of Thrones: The Last Watch uit 2019 leverde een Emmy-nominatie op en opende deuren naar vast filmwerk. Peel verkent nu de overlap tussen sound design en compositie voor de Netflix-serie Assassin’s Creed, waarbij ze eigen instrumenten en klankwerelden bouwt die zowel oude als hedendaagse bronnen aanboren.

Kangding Ray maakt vroege score voor Sirāt na experimentele roots in Berlijn

Kangding Ray, geboren als David Letellier en opgeleid als architect, brak door in de experimentele muziekscene van Berlijn met releases op Raster-Noton. Zijn werk evolueerde van ambient en experimentele vormen naar dance en uiteindelijk filmcompositie. Na zijn debuutscore voor Kiss My Wounds nodigde regisseur Oliver Laxe hem uit voor Sirāt.

Ray begon twee jaar voor de opnames te componeren, waarbij Laxe langdurig bij hem in de studio kwam. Ongeveer tachtig procent van de 62 minuten durende score was al klaar op basis van het script. Hij verwerkte bewust lange stiltes om de impact van de muziek te vergroten wanneer die klinkt.

Sam Slater verkent abstracte klankwerelden op 2000 Meters to Andriivka en Saros

Sam Slater kwam via sound design en engineering bij componisten als Jóhann Jóhannsson, Dustin O’Halloran en Hildur Guðnadóttir terecht, met wie hij later trouwde. Zijn credits variëren van de Emmy-winnende documentaire 2000 Meters to Andriivka van Mstyslav Chernov tot het PlayStation 5-spel Saros.

Slater floreert in non-diegetisch terrein waar muziek emotie of verhaal op abstracte wijze uitdrukt. Hij verwelkomt de huidige vervaging tussen sound design en compositie, die volgens hem de mogelijkheden van muziek in visuele media verruimt.