Wk Montreal zonder Pogacar: Evenepoel, Del Toro en Spanje jagen op de regenboogtrui

De afwezigheid van de Sloveen maakt de race tot een open strijd waarin België, Mexico en Spanje tot de favorieten behoren.

De start in Brossard van het WK wielrennen voor elite-mannen zal zonder Tadej Pogacar verlopen. Zijn afwezigheid verandert het scenario dat de twee voorgaande edities beheerste volledig. In die periode reed het peloton voortdurend in de ban van één renner en zijn mogelijke aanval. Nu zorgt de onzekerheid voor meer kansen en meer aantrekkingskracht voor de overige kandidaten.

Het circuit van Mont-Royal vraagt om conditie en strategie

De renners staan voor 273,7 kilometer en ongeveer 3.800 hoogtemeters. Het parcours bestaat uit twaalf ronden over een veeleisend circuit rond Mont-Royal. De sleutelklim, Camillien-Houde, meet 1,6 kilometer aan 7,5 procent met dubbele cijfers in de steilste stukken. Andere moeilijkheden zijn Polytechnique en de afdalingen richting Avenue du Parc, die de spanning tot het einde hoog houden. De zege komt niet door één snelle beklimming, maar door het vermogen om het ritme in de laatste ronde na uren inspanning vast te houden.

Remco Evenepoel komt met kracht en een sterk Belgisch team

Alle ogen zijn gericht op Remco Evenepoel. De Belg arriveert na zijn vierde opeenvolgende wereldtitel tijdrijden en de zege in Quebec. Hij kan rekenen op Wout van Aert, die bereid is offers te brengen maar ook zelf ambitieus is als de koers uitgedund raakt. België beschikt over meerdere opties om de wedstrijd open te breken, waardoor de concurrentie twee bedreigingen tegelijk moet bewaken en chaos kan ontstaan die in zijn voordeel werkt.

Isaac del Toro en Paul Seixas, de jongeren met recente herinneringen

Isaac del Toro kent het einde van het parcours goed, want hij won enkele weken geleden de GP van Montreal op dezelfde wegen. Mexico heeft minder diepgang dan andere landen, dus de renner moet elk krachtverlies nauwkeurig doseren. Als hij levend aan de laatste ronde begint, maakt zijn eindsnelheid hem een reële bedreiging. Paul Seixas, amper twintig jaar oud, brengt pure explosiviteit. Frankrijk heeft een solide blok en de renner toonde zijn niveau al met brons op de tijdrit en een sterke prestatie in Montreal. De grote vraag is of hij dat peil kan vasthouden na bijna 274 kilometer.

Mathieu van der Poel, overlever met kampioensinstinct

Mathieu van der Poel is sterk afhankelijk van hoe de koers zich ontwikkelt. Als de klimmers elke passage over Camillien-Houde verharden, zal hij lijden. Als het peloton gegroepeerd aan de finish komt, geven zijn ervaring als wereldkampioen van 2023 en zijn vermogen in spannende momenten hem een voordeel. Montreal heeft meer hoogteverschil dan hij prefereert, maar de bochten, korte hellingen en afdalingen passen bij zijn stijl. Hem uitschakelen vereist dat de koers vroeg wordt opengegooid.

Spanje zet in op het duo Ayuso en Mas

Juan Ayuso en Enric Mas vormen de twee belangrijkste troeven van Spanje. Ayuso zegt hersteld te zijn na een moeilijk jaar met blessures en valpartijen en komt met duidelijke ambitie: "Ik denk dat het goud mogelijk is. We gaan voor de winst". Mas arriveert na LaVuelta met weinig rust, maar met het vertrouwen van een grote ronde-overwinning. Bondscoach Alejandro Valverde wil dat zijn renners meedoen aan de beslissende bewegingen en niet alleen achtervolgen. Ayuso heeft geleerd van zijn te vroege aanval in Montreal en plant om meer gedekt te rijden.

Een onvoorspelbare race met meerdere mogelijke uitkomsten

De eerste honderd kilometer dienen als nadering. Daarna bieden de twaalf ronden over het circuit voortdurend aanvalskansen. Een WK op de weg volgt niet de logica van een klassieker: de ploegen zijn kleiner, de belangen zijn versnipperd en een ontsnapping met grote namen kan oncontroleerbaar worden. Montreal laat bijna elke afloop toe, van een klimmer die in de laatste beklimming wegbreekt tot een sprint in een verkleinde groep. Het enige onwaarschijnlijke scenario is een rustige koers.

Tags bij dit artikel