Charlie Chaplin viel op onder de komieken uit het stomme tijdperk door zijn diepe emotionele inslag. Terwijl collega's als Buster Keaton en Harold Lloyd zich richtten op puur fysieke grappen, gaf Chaplin de voorkeur aan verhalen die aan het hart trokken. Zijn meesterwerk City Lights uit 1931 illustreerde deze aanpak perfect, met een mengeling van weemoedige romantiek en momenten van stille sentimentaliteit.

Hollywood-elite geeft feest voor Chaplin

In september 1929 gaf Chaplin een feest ter ere van zichzelf in het huis van actrice Marion Davies in Santa Monica. Onder de gasten was een 55-jarige Britse bezoeker die recentelijk uit zijn politieke ambt was gestemd. De man was overgestapt op schrijven en was al diep in het onderzoek voor een meerdelige biografie van de hertog van Marlborough.

Die gast was Winston Churchill. De toekomstige premier had al lang bewondering voor de cinema en greep de kans aan om het feest bij te wonen, ondanks dat hij Chaplin's linkse politieke opvattingen kende.

Churchill ziet Chaplin als Napoleon

De twee mannen hadden meteen een klik. Ze praatten urenlang over film terwijl het feest om hen heen doorging. Tegen de vroege ochtend had Churchill een gedurfd idee geopperd: hij zou een scenario over Napoleon schrijven en Chaplin zou de hoofdrol spelen.

Laatavondgesprekken leiden tot verder contact

Churchill bleef onder de indruk van de komiek lang nadat de avond voorbij was. Hij beschreef Chaplin later als een wonderbaarlijke performer met sterke politieke opvattingen die toch aangenaam gezelschap bleef. De twee bleven in contact en Chaplin nodigde Churchill zelfs uit om vroege opnames van City Lights tijdens de productie te bekijken.

Project verdwijnt zonder verklaring

Geen enkel document toont aan of Churchill ooit een volledig script heeft afgeleverd of dat de twee mannen verder gingen dan het eerste concept. Het idee verdween gewoon uit het publieke debat. Sommige waarnemers vroegen zich later af of het gesprek Chaplins eigen interesse in politieke satire heeft aangewakkerd, die een decennium later naar voren kwam in The Great Dictator.

Churchills diepe waardering voor cinema

Churchill begreep het bereik van film ver voorbij entertainment. Hij crediteerde de dramafilm Mrs. Miniver uit 1942 ooit met meer invloed op de geallieerde oorlogsinspanning dan verscheidene vlooteskaders samen. Hij schreef ook fictie, geschiedenis en minstens één roman getiteld Savrola. Een handvol van zijn scenario's bereikte papier maar nooit de bioscopen.

Vandaag leeft het verhaal vooral voort via biografieën en films zoals het drama Darkest Hour uit 2017. Het Napoleon-project blijft een van de meest verleidelijke what-if's van Hollywood.