Wimbledon: de eeuwenoude tradities die het exclusiefste grandslamtoernooi definiëren en de rol van Rolex

Van de nachtelijke rij tot aardbeien met room, het Londense toernooi behoudt zijn essentie van een privékclub terwijl het elke zomer miljoenen toeschouwers trekt.

De toegang tot het All England Lawn Tennis and Croquet Club, de thuisbasis van Wimbledon sinds de negentiende eeuw in het zuidwesten van Londen, markeert het begin van een onmiskenbare ervaring. Ongeveer vijftig minuten van het centrum van de Britse hoofdstad ontvouwt het terrein onberispelijke gazons, onberispelijke witte uniformen en een sfeer van een privékclub die elke fan meteen herkent. Dit grandslamtoernooi onderscheidt zich door zijn oorspronkelijke identiteit te bewaren zonder stil te staan, waarbij formele tradities worden gecombineerd met een wereldwijd bereik dat het tot een van de favoriete evenementen van de Britse zomer maakt.

Een persoonlijk ritueel dat generaties fans verbindt

Wimbledon wordt beleefd als een persoonlijk ritueel dankzij gewoonten die van ouders op kinderen worden doorgegeven. Een van de meest iconische is The Queue, de rij die sinds 1922 1.500 dagkaarten voor het algemene publiek mogelijk maakt. De hele nacht kamperen vereist voorbereiding op het wisselvallige Londense weer en de grote vraag in de eerste dagen, wanneer tot 45.000 toeschouwers kunnen samenkomen. Niet iedereen krijgt een kaartje, maar de mix van toewijding, logistiek en romantiek schept een unieke sfeer van kameraadschap.

Een andere traditie die voor iedereen toegankelijk is, is het eten van aardbeien met room, waarvan er in 2025 2,5 miljoen stuks werden verkocht samen met 13.000 liter room. Met een Ground Pass, een glas Pimm’s en zicht op de beste wedstrijden op grote schermen vanaf The Hill beleeft de fan de grandeur van het toernooi zonder de hoofdbaan te betreden.

De Centre Court: exclusiviteit, technologie en veiligheid

De Centre Court, met een capaciteit van 15.000 toeschouwers en een intrekbaar dak dat in 2009 werd geïnstalleerd, beschermt tegen de Londense regen en maakt het mogelijk wedstrijden tot de schemering voort te zetten. Sinds 2023 is gekleurde onderkleding voor speelsters tijdens de menstruatie toegestaan, terwijl de algemene witte kledingvoorschriften uit 1877 van kracht blijven. Het systeem voor het beoordelen van beslissingen met automatische stem en technologie vergelijkbaar met de VAR voegt precisie toe zonder de essentie van het toernooi te veranderen.

De toegang wordt elk jaar bewaakt door 600 vrijwilligers van de strijdkrachten, politie en brandweer, een traditie die na de Tweede Wereldoorlog ontstond. De ongeveer 200 ballenjongens zijn kinderen van clubleden en het raaigras wordt precies op 80 millimeter hoogte gehouden door 50 gespecialiseerde tuiniers. Rufus, de vaste valk, houdt duiven in toom en completeert de zorgvuldige verzorging van het terrein.

Details die de unieke identiteit van Wimbledon versterken

De officiële handdoeken, die 40 pond kosten en elk jaar van ontwerp wisselen, worden cultobjecten voor de tennissers. De ballen komen sinds 1902 van dezelfde leverancier en de elegante merchandising is alleen binnen het terrein te koop. De reclame beperkt zich tot vier merken op de hoofdvelden, waaronder Rolex, waarvan de elegante aanwezigheid de ervaring van de toeschouwer niet verstoort.

André Heiniger: de visionair die Rolex met Wimbledon verbond

De connectie tussen Rolex en Wimbledon dateert uit de jaren 70 en werd gestimuleerd door André Heiniger, de Zwitserse topman die het merk tot symbool van exclusiviteit maakte. Een uitnodiging voor de Royal Box stelde hem in staat de unieke sfeer van het toernooi te ontdekken. Vanaf de koninklijke tribune sprak Heiniger de zin uit die de alliantie bezegelde: “Dit is Rolex”.

Dit is Rolex

— André Heiniger, Na een wedstrijd te hebben gezien vanaf de Royal Box in de jaren 70

Sinds 1978 staat de Rolex-horloge op de officiële scorebord van de hoofdbaan. De precisie van tennis op gras en het respect voor de vormen sloten perfect aan bij de waarden van het merk. De samenwerking breidde zich later uit naar de overige grandslamtoernooien, de ATP, de WTA en andere belangrijke toernooien. Huidige ambassadeurs zoals Roger Federer, Carlos Alcaraz, Jannik Sinner, Iga Swiatek, Coco Gauff en João Fonseca zetten dit verhaal van gedeelde excellentie voort.

Tags bij dit artikel