Willem Dafoe vindt stille kracht in 'Late Fame' te midden van druk 2026-schema

De acteur blikt terug op carrièremogelijkheden, zijn passie voor samenwerking en het spelen van een dichter die de schijnwerpers meed.

Willem Dafoe kruipt in de huid van een man die bewust afstand deed van artistieke erkenning in het aankomende drama “Late Fame”. Onder regie van Kent Jones gaat de film op 7 augustus in première in New Yorkse bioscopen en wordt hij op 19 augustus ook vertoond in Los Angeles en andere markten.

Dafoe vertolkt Ed Saxberger, een postbode wiens jeugdige belofte als gepubliceerd dichter plaatsmaakte voor een bewust privé bestaan. Die eenzaamheid wordt verstoord wanneer een jonge schrijver genaamd Meyers, gespeeld door Edmund Donovan, hem opspoort samen met een kring van zelfverklaarde intellectuelen, waaronder een ooit glamoureuze actrice vertolkt door Greta Lee. De plotselinge aandacht dwingt Saxberger om het leven dat hij had geaccepteerd opnieuw te overwegen.

Dafoe balanceert intiem drama met omvangrijke 2026-projecten

Terwijl Saxbergers verhaal draait om terugtrekking uit de roem, blijft Dafoe zelf diep betrokken bij zijn vak. Zijn 2026-agenda omvat minstens vijf extra films. Daaronder zijn “Tenzing”, waarin hij de leider van de eerste succesvolle Everest-expeditie speelt, en “Werwulf”, Robert Eggers’ gothic horror uit de dertiende eeuw.

Dafoes pad begon in de experimentele theaterscène van New York in de jaren zeventig. Hij ontving Oscar-nominaties voor “The Florida Project” en “At Eternity’s Gate” en bouwde sterke samenwerkingen op met Eggers aan “Nosferatu”, “The Lighthouse” en “The Northman”, evenals met Yorgos Lanthimos aan “Poor Things” en “Kinds of Kindness”. In “Late Fame” keert zijn spel naar binnen en vangt zowel de reflectieve geest van een dichter als de standvastige vastberadenheid van iemand die ooit voor een stillere weg koos.

Lessen van kunstenaars die andere wegen kozen

In gesprek met Variety besprak Dafoe de voorbeelden die hij vroeg in zijn carrière tegenkwam. “Toen ik naar New York City ging, was daar een scene,” herinnerde hij zich. “Veel mensen die ik kende, brandden fel, ze maakten interessante dingen, deden wat ze deden met passie en dachten niet aan een carrière. Ze waren in vrije val.”

De scene verdween. Dingen veranderden en ze hadden de gemeenschap niet meer om hen te dragen. En toen werden mensen praktisch.

— Willem Dafoe, Variety-interview

Hij benadrukte dat Saxberger niet wordt neergezet als een mislukking. “Wanneer we Saxberger voor het eerst zien, is hij geen zielige figuur,” merkte Dafoe op, eraan toevoegend dat hij zich nog steeds verbonden voelt met de energie van jongere kunstenaars. “Ik zoek mensen op die zo gepassioneerd zijn. Het werkt aanstekelijk.”

Op zoek naar regisseurs die 'fel branden'

Passie blijft essentieel voor Dafoe. Hij prefereert medewerkers die het werk als meer dan een baan behandelen. “Ik wil dat het fel brandt. Ik wil dat het een levenservaring is,” zei hij. Dezelfde drive geldt voor kleinere producties, die vaak meer flexibiliteit en creatieve probleemoplossing mogelijk maken ondanks beperkte middelen.

Bij grotere films zorgen planning en meerdere belanghebbenden voor duidelijkere maar soms rigider structuren. “Oplossingen moeten vinden, dat prikkelt me altijd,” legde Dafoe uit. Hij waardeert regisseurs die een eigen wereld bouwen en acteurs uitnodigen om daaraan bij te dragen.

Het creëren van de stem van de dichter

Een memorabele scène vereiste dat Dafoe een origineel gedicht voordroeg. Samen met Jones en input van dichtervrienden vormden ze de tekst tot een mix van elementen van zowel het personage als de acteur zelf. “Ik was behoorlijk blij dat gedicht voor te lezen. Het betekende iets voor me,” zei Dafoe.

Het resultaat is een vertolking die zowel cerebraal als gegrond aanvoelt en het publiek een zeldzame blik biedt op een kunstenaar die ooit afstand deed van erkenning en de onverwachte gevolgen van opnieuw gevonden worden.

Tags bij dit artikel