Will Brill neemt plaats voor soep en French toast bij Canter’s Deli in West Hollywood en duikt meteen in de vraag die zijn nieuwe film overal volgt. The Musical, zijn donker komische Sundance-inzending die nu beperkt in de bioscoop draait, draait om een leraar op een middelbare school die een musical over de 9/11-aanslagen opvoert om zijn romantische rivaal te saboteren.
Brill speelt Doug, een timide theaterleraar die verliefd is op collega Abigail. Wanneer zij begint te daten met de schooldirecteur, gespeeld door Rob Lowe, regisseert Doug in het geheim een originele musical met zijn leerlingen die de terreuraanslagen navertelt, compleet met kartonnen Twin Towers in brand. De acteur put uit zijn eigen jeugd in het kindertheater, waar hij vaak bijrollen kreeg als de oude man of de das in plaats van de hoofdrol.
“Wat zo grappig is aan deze film is dat mijn personage de kleine hoogte- en dieptepunten beleeft, terwijl hij de volwassene in de ruimte is,” zegt Brill. Hij herleidt zijn komische instincten tot vroege fascinaties voor Robin Williams en Jim Carrey, rollen die bepaalden hoe regisseurs hem al op jonge leeftijd zagen.
Het verhaal raakt aan universele kleingeestigheid. Brill herinnert zich een flirt op de universiteit die eindigde toen de vrouw voor iemand anders koos. Hij loog dat hij een vriendin thuis had, een kleine daad die het grotere plan van Doug weerspiegelt. De marketing voor de film vroeg vreemden naar hun kleingeestigste daden en bevestigde hoe gewoon zulke impulsen zijn.
Hij doet iets waar we allemaal van hebben gefantaseerd, maar waar niemand de ballen voor heeft.
Scenarioschrijfster Alex Heller en Brill omarmden het gewaagde concept nadat Heller klassiekers als The Producers en Election had gezien. Het idee kwam neer op “Fuck it: 9/11-musical.” Sommige jonge castleden hadden al 9/11-stukken opgevoerd op school, maar de onschuldige performers in de film helpen de provocatie voor kijkers binnen het verhaal te verzachten.
Lowe tekende dagen voor de opnames, nadat de oorspronkelijke hoofdrolspelers waren afgehaakt. Hij genoot van de kans om de theatraal oprechte directeur te spelen en improviseerde regels die later werden geschrapt, waaronder een over het omtoveren van de gymzaal in Ground Zero. Brill merkt op dat Lowe vond dat het project de soort scherpe komedie ving die tegenwoordig zelden groen licht krijgt.
De film kreeg sterke recensies op Sundance, maar distributeurs aarzelden vanwege het concept. Brill accepteert dat zijn smaak afwijkt van die van de grote studio’s en wijst op The Book of Mormon als eerder voorbeeld van controversieel materiaal dat toch publiek vond. Hij stelt dat het project slaagt omdat de oprechtheid van de kinderen de wreedheid verzacht.