Whalefall recensie: Austin Abrams in potvisavontuur in survivaldrama van Brian Duffield

De claustrofobische thriller is een bewerking van de roman van Daniel Kraus met Josh Brolin en Elisabeth Shue in belangrijke bijrollen.

De nieuwe survivalthriller Whalefall plaatst student Jay Gardiner in de maag van een potvis na een bizarre ontmoeting met een reuzeninktvis. Regisseur Brian Duffield bouwt een race-against-time verhaal gebaseerd op de roman van Daniel Kraus, waarin beperkte zuurstof en familietension de drijvende kracht vormen.

Duffield bouwt claustrofobische spanning op in één setting

Duffield toonde eerder al zijn talent voor suspense in een beperkte ruimte met de alien-invasiefilm No One Will Save You. Nu verplaatst de setting zich naar het meerkamerige interieur van een walvis, waar Jay zich een weg moet banen door stroperige ruimtes en moet voorkomen dat hij dieper in het spijsverteringskanaal wordt getrokken. De film heeft Austin Abrams in de hoofdrol als Jay, met Josh Brolin als zijn vader Mitt en Elisabeth Shue als zijn moeder Zara.

Het verhaal begint met Mitts beslissing om op zee een einde aan zijn leven te maken in plaats van een ziekenhuisbed te eindigen na een kankerdiagnose. Jay keert een jaar later terug naar de kust van Monterey en besluit op zoek te gaan naar de resten van zijn vader bij een steile onderwatercanyon. Een plotselinge ontmoeting met een in paniek geraakte inktvis die door de walvis wordt achtervolgd, trekt Jay in de bek van het dier.

Familietrauma en flashbacks drukken op de actiescènes

Een groot deel van de filmduur bestaat uit Jay die via flashbacks en voice-overs nadenkt over zijn moeizame relatie met zijn veeleisende vader. Mitt duwde zijn zoon richting duiken en oceaankennis op een manier die grensde aan emotionele druk, waardoor Jay vertrok naar Iowa voor zijn studie. De film probeert deze kwesties op te lossen via een spirituele connectie die zich binnen de walvis ontwikkelt.

De bijrollen worden gespeeld door Jane Levy en Emily Rudd als Jays zussen en John Ortiz als de vissersvriend van zijn vader. De productie gebruikt praktische effecten en sound design om het interieur van de walvis weer te geven, al merken critici op dat de beelden tijdens belangrijke actiescènes soms troebel overkomen.

Film combineert realistisch uitgangspunt met overdreven elementen

Persmateriaal bij het project erkent dat een potvis een mens nog nooit heeft opgeslokt, maar het verhaal behandelt het scenario als plausibel binnen het survivalkader. Jay vecht tegen de inktvis, krijgt te maken met bioluminescente wezens en probeert zijn luchtvoorraad op peil te houden terwijl het lichaam van de walvis om hem heen reageert. De titel verwijst naar het ecologische proces waarbij een walviskarkas zinkt en leven in de diepzee voedt.

Tags bij dit artikel