Whalefall: Hoe filmmakers een realistische maag van een potvis bouwden voor thriller met Austin Abrams

Regisseur Brian Duffield en auteur Daniel Kraus vertellen over de technische uitdagingen en de emotionele kern van de adaptatie van 20th Century Studios.

De survivalthriller Whalefall is in de bioscopen aangekomen met een premisse die zowel de hoofdpersoon als het productieteam op de proef stelt. Regisseur Brian Duffield grapte vaak dat het verhaal een zekere mannelijke terughoudendheid om hulp te zoeken weergaf, en in plaats daarvan een dramatische duik in gevaar verkoos.

Austin Abrams speelt Jay Gardiner, een jongeman die na een duikongeluk vast komt te zitten in een potvis. De situatie ontstaat tijdens zijn zoektocht naar zijn overleden vader, gespeeld door Josh Brolin, die zelfmoord pleegde in de oceaan na een diagnose van mesothelioom. De film, geproduceerd door 20th Century Studios en Imagine Entertainment, is een bewerking van de roman uit 2023 van Daniel Kraus.

Bouwen van de walvismaagset bleek een enorme gezamenlijke inspanning

Duffield beschreef de productie als een proces dat voortdurende coördinatie tussen afdelingen vereiste. Meerdere maagmodellen kwamen van Weta Workshop in Nieuw-Zeeland, terwijl de oversized kop, keel, slokdarm en strottenhoofd in Californië werden gemaakt. StudioArt & Technology fabriceerde de walviskop van twaalf voet hoog en achttien voet lang. Het team bezocht de set bij Radford Studios in Los Angeles tijdens de vroege tankopnames in september.

Duffield merkte op dat elke afdeling nauw contact hield. Production designer Ramsey Avery verzorgde de constructie, terwijl belichting, cameraplaatsing en visuele effecten strakke integratie vereisten. Visual effects supervisor Guillaume Rocheron, bekend van werk aan Nope, plaatste ledverlichting om bioluminescentie in de maag te simuleren.

Kostuumkeuzes hingen af van hoe stoffen onder die ledverlichting uitkwamen. Crewleden testten neopreenmonsters tegen walvishuidmodellen onder de belichting. Camera’s en lenzen liepen herhaaldelijk schade op in de krappe ruimte, waardoor het team shots moest ontwerpen rond de weinige werkbare hoeken.

Technische uitdagingen reikten tot acteerwerk en geluid

Abrams droeg tijdens een groot deel van de opnames een duikmasker en regulator. De productie herontwierp de regulator voor betere mondbeweging en zichtbaarheid. De lucht in de walvis bevat methaan en andere gassen die Jay beïnvloeden, wat een extra laag aan de prestatie toevoegt. Duffield legde uit dat Jay tegen zichzelf en ingebeelde personages spreekt tijdens zijn beproeving.

Het geluidontwerp vermengde de walvis en de vaderfiguur verder. Het team nam Brolins hartslag op en transformeerde die tot de hartslag van de walvis, die vervolgens de beweging van het water en de maagwanden beïnvloedde.

Vader-zoon thema’s sturen het verhaal voorbij de survivalpremissie

Kraus putte uit persoonlijke ervaringen in het kleine stadje Iowa, waar emotionele expressie beperkt was. Zijn vader, een jager, inspireerde aspecten van het personage Mitt Gardiner. De oceaan fungeert als de gedeelde taal tussen vader en zoon in het verhaal.

Het wonder van het boek en hopelijk van de film is dat je aan het eind vooral over de relaties praat, en de walvis pas op de derde of vierde plaats komt. Dat voelt onmogelijk voor een film die zich bijna volledig in een walvis afspeelt, maar op de een of andere manier lukt het hem.

— Brian Duffield, Regisseur, On set interview met Deadline

Kraus ontwikkelde het boekidee nadat hij een virale video zag van een kajakker in de bek van een walvis. Hij raadpleegde walvisexperts en auteur Mary Roach om wetenschappelijke nauwkeurigheid te garanderen. Het verhaal onderzoekt hoe een personage via het spijsverteringsstelsel een band met het dier kan opbouwen terwijl het verdriet en familiegeschiedenis verwerkt.

Duffield benadrukte dat de walvis zelf niet de antagonist is. Orka’s die de potvis aanvallen zorgen voor extern conflict en leiden naar de climax. Het verhaal portretteert de walvis uiteindelijk als een neutrale natuurkracht die thema’s van leven uit de dood weerspiegelt, vergelijkbaar met het echte ecologische proces dat bekendstaat als een whalefall.

Tags bij dit artikel