Een team van onderzoekers heeft in Cambridge Bay, Nunavut een geo-engineeringtechniek getest waarbij zeewater in de winter over bestaand zee-ijs wordt gepompt om een extra laag te creëren die bevriest en het ijs versterkt.
Onder de onderzochte strategieën valt de injectie van stratosferische aerosolen, waarbij zwaveldeeltjes worden vrijgegeven om een deel van de zonnestraling te blokkeren. De methode die echter de meeste aandacht krijgt, is het verdikken van zee-ijs, dat zowel de dikte als de reflectiviteit van het ijs wil vergroten zodat het beter bestand is tegen stijgende temperaturen.
De wetenschappers richtten acht proefzones en drie controlegebieden in. Ze gebruikten dompelpompen om de experimentele locaties een of twee keer te overstromen met maximaal twintig centimeter zeewater. De controlegebieden bleven onaangeroerd. Op de behandelde plekken bereikte het ijs een dikte van vijftig centimeter.
De eerste gegevens zijn veelbelovend op lokale schaal, omdat het dikkere en helderdere ijs zonlicht beter reflecteert en langzamer smelt. De onderzoekers waarschuwen echter dat voor het bedekken van tien procent van de Noordelijke IJszee ongeveer tien miljoen pompen nodig zijn en rond de honderd miljoen voor de hele Arctische Oceaan.
Als we willen dat het verdikken van zee-ijs werkt, moeten de pompen vrijwel direct worden ingezet, zolang er nog voldoende zee-ijsoppervlak is om te overstromen.