We Are Who We Are van Luca Guadagnino geeft een eerlijk portret van de jeugd op HBO

De serie uit 2020 biedt een realistisch alternatief voor de latere excessen van Euphoria met zijn focus op identiteit en het militaire leven in Italië

Het laatste seizoen van Euphoria kreeg kritiek omdat het afweek van zijn eerdere realistische benadering van het middelbare schoolleven naar onwaarschijnlijke misdaadverhalen. In plaats daarvan staat We Are Who We Are als een sterker voorbeeld van doordacht jeugddrama van hetzelfde netwerk.

Luca Guadagnino onderzoekt identiteit op een legerbasis

Gemaakt door de voor een Academy Award genomineerde regisseur Luca Guadagnino, volgt de zevendelige serie de 14-jarige Fraser nadat zijn familie verhuist van New York naar een Amerikaanse militaire installatie in Italië. Zijn moeder Sarah, een kolonel in het leger gespeeld door Chloë Sevigny, en haar partner Maggie Teixeira nemen nieuwe rollen aan op de fictieve legerbasis Caserma Maurizio Pialati.

Fraser, gespeeld door Jack Dylan Grazer, worstelt met de aanpassing aan de nieuwe omgeving en krijgt een band met buurmeisje Caitlin. Het verhaal speelt zich af gedurende één zomer in 2016 tegen de achtergrond van de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Atmosferische vertelling vangt de onzekerheid van tieners

De Italiaanse locatie geeft de serie een levendige, cinematografische kwaliteit die het onderscheidt van typische Amerikaanse middelbareschoolverhalen. Het benadrukt het contrast tussen de strenge militaire wereld en de vrijere ervaringen van de tieners die daar wonen.

In plaats van brede uitspraken over een hele generatie te doen, richt de serie zich op specifieke personages die persoonlijke groei, gevoelens van buitenstaander zijn en familie verwachtingen navigeren. De soundtrack combineert popnummers uit 2016 met klassieke stukken om de periode en de emotionele toon te versterken.

Jonge relaties sturen het verhaal

Conflicten ontstaan vooral uit de pijn van jonge romantiek en zelfontdekking in plaats van pure kwaadaardigheid. De serie behoudt een optimistische kijk terwijl het echte uitdagingen erkent, waaronder hoe privileges en toekomstige druk op de personages wegen.

De prestaties van het ensemble, vooral Jordan Kristine Seamón als Caitlin, zorgen ervoor dat de beperkte reeks compleet en onderscheidend aanvoelt. Het resultaat is een serie die resoneert met zowel mensen die hun eigen ervaringen erin herkennen als mensen die met nostalgie terugkijken.

Tags bij dit artikel