Waarom de Dear Evan Hansen-film vijf jaar na het Broadway-succes worstelde

De filmadaptatie uit 2021 kampte met tonale misstappen, productieproblemen door de pandemie en veranderende verwachtingen van het publiek.

De filmversie uit 2021 van Dear Evan Hansen liet veel kijkers ongemakkelijk achter zodra ze het centrale uitgangspunt begrepen. De musical, die in 2015 in première ging en kort daarna op Broadway te zien was, won meerdere Tony Awards, waaronder die voor Beste Musical. De muziek is van Benj Pasek en Justin Paul, het songwritingduo dat later een Oscar won voor hun bijdrage aan de hit La La Land uit 2016. Centraal staat het verhaal van de sociaal angstige eindexamenleerling Evan Hansen, die worstelt met eenzaamheid en depressie.

Een uitgangspunt dat zorgvuldige behandeling vraagt

Het verhaal slaat al snel een ongemakkelijke weg in. Evan raakt verstrikt in een misverstand waardoor hij als goede vriend wordt gezien van klasgenoot Connor Murphy, die zelfmoord heeft gepleegd. Omdat hij de waarheid niet durft te vertellen aan Connors rouwende familie, raakt Evan steeds dieper in de leugen verstrikt. De leugen bezorgt hem de erkenning waar hij naar verlangt en biedt troost aan de nabestaanden, maar draait volledig om het in stand houden van de onwaarheid. Emotionele eerlijkheid combineren met een opbeurend verhaal vraagt om precieze toonbeheersing, iets wat de filmversie grotendeels mist.

Pandemiebeperkingen bepalen de filmversie

Stephen Chbosky, die de regie over de adaptatie voerde, leidde een van de eerste grote studiofilms die na de Hollywood-lockdown van 2020 weer op gang kwam. Strenge afstandsregels tijdens de opnames bemoeilijkten het in beeld brengen van de musicalnummers, met onhandige cameravoering en blokkering als gevolg. Chbosky’s eerdere werk bestond vooral uit intieme drama’s zoals The Perks of Being a Wallflower en Wonder, waardoor hij minder was toegerust voor de eisen van een grootschalige musical.

Ben Platt keert terug maar voelt zich misplaatst

Ben Platt nam de hoofdrol opnieuw op zich die hij op het toneel had gecreëerd. Hoewel kritiek zich deels richtte op zijn leeftijd – hij was tijdens de opnames bijna 27 – lag het diepere probleem in het feit dat hij emotioneel al te ver was gegroeid uit het personage. De originele show sprak in de jaren tien theaterpubliek aan, ondanks de polariserende elementen. Tegen de tijd dat de film vijf jaar later uitkwam, maakten culturele verschuivingen na 2020 dat de aanpak niet meer aansloot bij wat filmpubliek verwachtte.

Gemiste kansen voor een donkerder inkijkje

De film had anders kunnen uitpakken als hij meer op satire of zwarte humor had ingezet om te laten zien hoe gemeenschappen met een tragedie omgaan. Vergelijkbaar terrein werd effectiever verkend in de film World's Greatest Dad uit 2009, die plotparallellen vertoont maar de toon scherper weet te hanteren. In plaats daarvan kreeg de adaptatie veel kritiek en presteerde commercieel ondermaats, als herinnering aan de risico’s van het overzetten van toneelstukken zonder ingrijpende aanpassingen.

Tags bij dit artikel