Iraanse functionarissen lijken deze zomer een misrekening te hebben gemaakt door olietankers te viseren, zelfs na akkoord te gaan met de heropening van de Straat van Hormuz. De Verenigde Staten lopen nu het risico op een soortgelijke overreactie terwijl ze proberen het conflict in de Perzische Golf te beëindigen.
Teheran handelde nadat de VS schepen had aangemoedigd om dicht bij de kust van Oman te blijven in plaats van Iraanse controles te accepteren. Washington reageerde door de Iraanse olieverkoop af te knijpen via uitgebreide sancties en tegelijk veiligere routes te openen voor leveringen uit andere Golfstaten. Analisten bij JPMorgan Chase & Co. en Goldman Sachs Group Inc. melden dat de ruwe olie stromen, inclusief omleidingsopties, weer bijna op het niveau van voor het conflict liggen.
Het herstel van de leveringen verklaart waarom Iraanse onderhandelaars nu een snellere heropleving van het junimemorandum willen. Dat eerdere akkoord koppelde het vrijgeven van Amerikaanse tegoeden en olie-exporttoestemmingen aan de heropening van de straat en het hervatten van nucleaire gesprekken. Het Witte Huis heeft zich terughoudend opgesteld en eist stevigere nucleaire toezeggingen voordat er geld wordt vrijgegeven. Berichten wijzen op de komst van een extra vliegdekschipgroep en extra troepen in het gebied, met toenemende speculatie over mogelijke nieuwe aanvallen na de tussentijdse verkiezingen.
Geen van beide partijen vertrouwt de ander om beloften na te komen. Iran ziet geen reden om nieuwe concessies te doen voor voordelen die al in eerdere gesprekken waren vastgelegd. Amerikaanse functionarissen krijgen binnenlands kritiek omdat sommigen de oorspronkelijke wapenstilstand als te royaal beschouwden en zouden nog meer tegenwind krijgen als ze simpelweg terugkeren naar die voorwaarden na maanden van hogere energieprijzen en extra militaire doden.
De huidige situatie brengt steeds grotere nadelen met zich mee voor de Verenigde Staten. Langdurige gevechten putten munitievoorraden uit, verzwakken de wereldwijde paraatheid en leiden de aandacht af van andere prioriteiten van het Pentagon. Energieprijzen blijven hoog ondanks het herstel van de olievolumes, en de marineoperaties die deze stromen ondersteunen kunnen niet oneindig doorgaan.
Hardliners in Teheran zien de situatie als een existentieel gevecht en tonen weinig oog voor burgerlijke ontberingen. Zij zouden kunnen kiezen voor aanvallen op olie-installaties in de Golf in plaats van toe te geven aan druk. Een nieuwe Amerikaanse bombardementscampagne zou eigen gevaren met zich meebrengen, waaronder hogere prijzen, langdurige schade aan de regionale energie-infrastructuur en meer Amerikaanse slachtoffers.
Een herziene overeenkomst moet meetbare verbeteringen opleveren in plaats van eisen tot totale capitulatie. Regels voor de straat moeten aansluiten bij het internationaal recht en ambiguïteit wegnemen. Ze moeten ook een door de VN Internationale Maritieme Organisatie gesteund gezag ondersteunen dat alle landen rond de Perzische Golf omvat. Aan de nucleaire kant moet Iran inspecteurs van het Internationaal Atoomenergieagentschap toelaten om terug te keren en het programma en de voorraad verrijkt uranium te evalueren. Elke poging om faciliteiten te herbouwen of verrijking te hervatten tijdens de gesprekken moet een militaire reactie uitlokken.
De Verenigde Staten zouden financiële prikkels moeten bieden om naleving te verzekeren, hoewel volledige sanctieverlichting moet wachten op een duurzaam nucleair akkoord. De politieke kosten van dergelijke stappen lijken lager dan de prijs van het voortzetten van het huidige conflict.