Boeren in de droge veegebieden van Australië en de graslanden van Zuid-Amerika stappen af van traditionele weidegang. De wereldwijd stijgende vraag naar eiwit drijft een verschuiving naar intensieve afmestsystemen die sneller en consistenter rundvlees opleveren.
Runderen die vroeger hun hele leven op de weide doorbrachten, brengen hun laatste maanden nu door in grote hokken of overdekte stallen waar ze graanrantsoenen krijgen. Deze voederstal-operaties, al lang gebruikelijk in de Verenigde Staten, breiden zich uit op het zuidelijk halfrond en stellen producenten in staat sneller slachtgewicht te bereiken met minder land.
De belangrijkste afnemers zitten overzee. In Australië, waar de lokale voorkeur uitgaat naar magerder grasgevoerd vlees, zien exporteurs grote kansen in Azië. De Chinese import van rood vlees is sterk gestegen en ligt nu zes keer hoger dan in 2015, blijkt uit gegevens van het Amerikaanse ministerie van Landbouw. Ook de Verenigde Staten, waar de eigen veestapel door droogte is gekrompen, vormen een belangrijke afzetmarkt.
Dat signaal van een wereld die achter rundvlees aan zit, werkt uiteindelijk door in de beslissingen die bedrijven nemen over uitbreiding.
Voederstallen verkorten de tijd die runderen nodig hebben om marktgewicht te bereiken en verminderen de blootstelling aan droogte. In Australië steeg het aantal graangevoerde dieren met 25 procent in twee jaar, terwijl de totale veestapel gelijk bleef. Graangevoerde runderen maken nu 39 procent uit van alle geslachte dieren. Het land telt ongeveer 400 erkende faciliteiten met capaciteiten van enkele honderden tot meer dan 50.000 dieren.
Vergelijkbare ontwikkelingen vinden plaats in Zuid-Amerika. In Uruguay mest agribusiness-ondernemer Marcos Guigou van Agronegocios del Plata ongeveer 50.000 voornamelijk Angus-runderen af op mais en sorghum, goed voor 30 tot 50 kilogram extra per dier ten opzichte van alleen gras. In Brazilië krijgt nu een op de vijf geslachte runderen graan, tegenover een op de acht in 2018.
Graanrantsoenen zorgen voor meer intramusculair vet en creëren de marmering die in veel exportmarkten wordt gewaardeerd. Voorkeuren verschillen: graangevoerd rundvlees is standaard in de VS, maar minder gebruikelijk in Australië. Prijsverschillen hangen af van snit, kwaliteit en bestemming, niet alleen van de voermethode.
Ik geef de voorkeur aan grasgevoerd rundvlees. Ik vind dat het meer smaak heeft. Maar tegelijkertijd waardeer ik het dat ik me geen zorgen hoef te maken of de biefstuk taai wordt.
Intensieve systemen roepen vragen op over dierenwelzijn, vooral rond beschutting en natuurlijk gedrag. Het vrijwillige accreditatiesysteem van Australië registreerde vorig jaar een daling van het aantal overtredingen ondanks de uitbreiding van de sector. Wat emissies betreft kunnen kortere afmestperiodes de methaanuitstoot per kilogram rundvlees verlagen, hoewel de totale omvang van de veestapel de belangrijkste factor blijft.
Wat is het enige dat Australische boeren met hun runderen kunnen doen om methaanemissies te verminderen? Ze in voederstallen zetten.
Het aantal runderen in de VS blijft dicht bij het laagste niveau in tientallen jaren na aanhoudende droogte, waardoor prijzen stijgen en kansen ontstaan voor leveranciers op het zuidelijk halfrond. Braziliaanse bedrijven zoals Agrojem in de staat Tocantins hebben hun afmestcapaciteit in zes jaar verviervoudigd, ondersteund door de groeiende lokale productie van graan en distillers grains.