Vince Gilligan's Pluribus creëert een griezelig tevreden wereld voor Emmy-genomineerden van Apple TV+

Casting directors, editors, designers en soundteam onthullen hoe de sci-fi-serie episode voor episode zijn onheilspellende toon vond.

Vince Gilligan, de bedenker van Breaking Bad, sloeg met zijn nieuwe Apple TV+-serie Pluribus een heel andere weg in. In plaats van weer een verhaal over morele ambiguïteit in het zuidwesten, toont de serie een pseudo-buitenaardse gebeurtenis die lijkt op een virus en de meeste mensen rustig en uniform maakt, in plaats van steden in chaos te storten.

In het middelpunt staat de romantische schrijfster Carol Sturka, gespeeld door Rhea Seehorn. Zij is een van de slechts dertien mensen die onaangedaan blijven door het collectieve bewustzijn. Elke productiediscipline kreeg dezelfde ongebruikelijke opdracht: bouw een omgeving die uitnodigend en kalm oogt, maar toch een stille dreiging uitstraalt.

Casting directors beschrijven hoe ze de serie in realtime ontdekten

Casting director Russell Scott merkte op dat onzekerheid het hele eerste seizoen bepaalde. Zijn collega Sherry Thomas voegde eraan toe dat het team vaak samen met Gilligan zelf details ontdekte en personageconcepten aanscherpte via voortdurende gesprekken over audities en rollen.

We were talking about the essence of a person and a character. Because we had a read of a lot of wonderful actors and so many who were great and gave great reads, but Vince still wasn’t seeing what he was looking for. We were all sitting around thinking, ‘Who else?’ And then suddenly Jeff Hiller popped into my brain, and I immediately knew he was the person.

— Russell Scott, Casting Director, Deadline’s The Backstory interview

Die spontane keuze leidde ertoe dat Jeff Hiller de rol van de openhartige buurman Larry kreeg en zelf een Emmy-nominatie verdiende. John Cena kwam via een even soepel gesprek bij het project, waarbij Gilligan het voorstel snel omarmde voordat de planning werd aangepast aan de beschikbaarheid van de acteur.

Postproductieteams omarmen een open creatief canvas

Muziek supervisor Thomas Golubić en editor Chris McCaleb werkten zonder strakke vooropgezette ideeën. Een opvallende montagesequentie in een Sprouts-winkel in aflevering drie begon zonder vaste muziekkeuze. Golubić leverde meerdere opties aan en het team liet de montage de uiteindelijke toon bepalen.

I had no idea what the parameters of what was right and what was wrong were. He lets you have bad ideas.

— Thomas Golubić, Music Supervisor, Deadline’s The Backstory interview

McCaleb prees de tonale flexibiliteit van de serie en de mogelijkheid om abrupt over te schakelen van serieuze momenten naar scherpe humor. Het redactie team, waaronder Skip Macdonald en Joey Liew, bouwde sequenties organisch op en balanceerde stilte, dialoog en muziek volgens de eisen van elke scène in plaats van vooraf vastgelegde formules.

Production designers bouwen een fris New Mexico en daarbuiten

Production designers Denise Pizzini en Dins Danielsen vermeden elke visuele overlap met Gilligans eerdere projecten in Albuquerque. Ze bouwden een volledig nieuwe buurt en plaatsten Carols huis zo dat kijkers de geleidelijke veranderingen buiten haar ramen konden volgen. Een binnenatrium zorgde voor daglicht nadat de ramen waren afgedekt, terwijl herhalende architectonische lijnen haar groeiende gevoel van opsluiting benadrukten.

De designers breidden het bereik van het verhaal uit met locaties op de Canarische Eilanden, backlots in Albuquerque en gedetailleerde sets die locaties van Peru tot Marokko voorstelden. Een hoogtepunt was een minutieus gebouwde ijshotel in aflevering drie, gemaakt met doorschijnende materialen, gebeeldhouwd schuim, maatwerkafwerkingen en precieze belichting om de illusie van echte bevroren structuren te verkopen.

Soundteam gebruikt stilte om impact te vergroten

Re-recording mixer Larry Benjamin legde uit dat het hive-mind uitgangspunt een ongewoon stille soundscape vereiste, omdat de getroffen personages telepathisch communiceren. Het team vertrouwde op contrast, waarbij spaarzame momenten belangrijke geluidsgebeurtenissen versterkten en af en toe een verhoogd realisme uit Gilligans gevestigde stijl werd gehaald.

Benjamin vergeleek het collaboratieve postproductieproces met het samenstellen van een maaltijd, waarbij elke specialist afzonderlijke elementen bijdroeg voordat de definitieve mix werd gemaakt. Voor een serie die draait om het ongemak van afgedwongen perfectie slaagt Pluribus omdat de afdelingen floreerden te midden van creatieve onzekerheid en uiteindelijk een wereld afleverden die uitnodigend oogt tot er subtiele barsten onder het oppervlak verschijnen.

Tags bij dit artikel