Vijf Twilight Zone-afleveringen die de klassieke ironie misten

Van een spookachtige podcast tot een honkbalspelende android: deze afleveringen uit de franchise bleven onder de hoge maatstaven van Rod Serling

Rod Serling's The Twilight Zone ging in 1959 van start en groeide al snel uit tot een cultureel fenomeen dankzij de mix van sciencefiction en morele verhalen. Serling verzamelde de beste schrijvers van zijn tijd, schreef zelf veel afleveringen en leverde compacte verhalen die talloze latere series beïnvloedden. De originele reeks telde vijf seizoenen en 156 afleveringen, een indrukwekkende lengte vergeleken met de meeste tijdgenoten, met uitzondering van langlopende westerns als Gunsmoke.

De franchise kende meerdere revivals, waaronder een film uit 1983, een serie uit 1985-1989 met Charles Aidman als verteller, een kortstondige versie uit 2002-2003 met Forest Whitaker en de versie van Jordan Peele uit 2019-2020 voor CBS All Access, die twintig afleveringen over twee seizoenen opleverde. Ondanks dit succes leverde de serie af en toe vergeetbare of vreemd uitgevoerde verhalen op. Het schrijven van honderden frisse, ironische verhalen bleek lastig en sommige afleveringen grepen naar twists die niet overtuigden.

Nightmare at 30,000 Feet actualiseert een klassieker met een zwakke twist

De originele "Nightmare at 20,000 Feet", geschreven door Richard Matheson en geregisseerd door Richard Donner met William Shatner in de hoofdrol, blijft een van de hoogtepunten van de serie. Een man die herstelt van een zenuwinzinking ziet een monster op de vleugel tijdens een storm en kijkt hoe het het vliegtuig saboteert. De reboot uit 2019, geregisseerd door Jordan Peele, veranderde het uitgangspunt ingrijpend en verloor veel van de originaliteit.

Adam Scott speelt een journalist die aan boord een mp3-speler vindt waarop een podcast draait die het aanstaande ongeluk van zijn vlucht beschrijft. Hij probeert wanhopig in te grijpen. Het concept van de "spookpodcast" voelt dun vergeleken met de spanning van het originele monster op de vleugel. Scott acteert overtuigend in de paniekscènes, maar het einde voelt meer als een plotontwikkeling dan als een scherpe ironische ontknoping, waardoor het een ongelijk start van het rebootseizoen wordt.

I Dream of Genie levert een verwarde boodschap

In "I Dream of Genie" speelt Howard Morris de over het hoofd geziene Howard P. Stanley, die een geest ontdekt, gespeeld door Jack Albertson, in een antieke lamp. Met slechts één wens weegt Stanley zijn opties af, maar hij ziet altijd nadelen, van relatieproblemen tot onvoorbereid leiderschap in hypothetische crises. Uiteindelijk kiest hij ervoor zelf de geest te worden om anderen te helpen.

Het verhaal laat het centrale punt onduidelijk. Het is onzeker of de bedoeling is dat sommige mensen als underdog horen te blijven of dat verbeelding praktische verandering kan belemmeren. De transformatie in een geest mist een poëtische angel of ironische ommekeer en resulteert in een vlakke afloop die meer aanvoelt als een functieoverdracht dan als een betekenisvolle twist.

The Last Night of a Jockey steunt op een onnozele premisse

Mickey Rooney speelt jockey Michael Grady in "The Last Night of a Jockey", een personage dat is verbannen van de renbaan wegens doping en gokken. Een stem zonder lichaam geeft hem de mogelijkheid om langer te worden nadat hij zichzelf beklaagt. Hij groeit uit tot tweeënhalf meter en blijft uitdijen, tot hij uiteindelijk zijn appartement en kleren ontgroeit.

De rencommissie herstelt hem net op het moment dat zijn lengte deelname onmogelijk maakt. De beoogde les over innerlijke kleinheid ondanks uiterlijke groei komt zwaar over en mist echte poëtische kwaliteit. De eenmansshowstijl van de aflevering voelt ook eerder budgetbewust en theatraal dan cinematografisch.

The Wall biedt een voor de hand liggende en gedateerde metafoor

Geschreven door toekomstig Babylon 5-maker J. Michael Straczynski en geregisseerd door Atom Egoyan, volgt de aflevering uit de jaren tachtig "The Wall" testpiloot Major McAndrews, gespeeld door John Beck. Hij onderzoekt een portaal in een laboratorium waar eerdere ontdekkingsreizigers nooit uit terugkeerden. Aan de andere kant ligt een paradijselijk dorp waar eerdere piloten hebben gekozen om te blijven.

McAndrews geniet van het paradijs maar meldt zich terug, waarna de dorpelingen hem vasthouden om hun toevluchtsoord te beschermen tegen militaire exploitatie. Het anti-oorlogsthema voelt bot en past beter bij de originele serie uit de jaren zestig. Het verhaal eindigt zonder ironie of verrassing wanneer McAndrews het portaal vernietigt, waardoor er weinig overblijft behalve een al voor de hand liggende conclusie over exploitatie.

The Mighty Casey mengt honkbal en sciencefiction met ongelijk resultaat

Jack Warden speelt de manager van een worstelend team in "The Mighty Casey". Een wetenschapper levert een android-pitcher genaamd Casey die slagmannen domineert. Na een blessure krijgt de android een menselijker hart en weigert hij slagmannen uit te gooien om hun carrière niet te schaden, waarna hij vertrekt voor sociaal werk.

De manager bouwt vervolgens een hele selectie van android-spelers. De aflevering slaagt er niet in een duidelijk thema neer te zetten, of het nu gaat om zielloos succes of kunstmatige bedreigingen voor het spel. Het leest meer als een poging tot humor dan als een coherent moralistisch verhaal, wat verklaart waarom het ontbreekt in veel klassieke marathonuitzendingen.

Tags bij dit artikel