Netflix is uitgegroeid van een eenvoudige streamingdienst tot een grote Hollywood-speler die elk jaar tientallen originele films en series produceert. Door die hoge productie worden veel sterke titels begraven in de catalogus en komen ze zelden ter sprake. Verschillende van deze films zijn echte verborgen parels die kijkers belonen die de moeite nemen om ze op te zoeken.
Wheelman uit 2017 volgt een ontsnappingschauffeur die na een bankroof in een dubbele kruising terechtkomt. Frank Grillo leidt de cast in een verhaal dat de motor van begin tot eind laat draaien. De film duurt slechts 82 minuten en verspilt geen moment aan onnodige omwegen.
Regisseur Jeremy Rush maakte een strakke thriller zonder franjes die klassieke achtervolgingsfilms oproept. Het strakke tempo en de gerichte vertelling maken het ideaal voor fans van rechttoe rechtaan actie. Rush heeft sindsdien weinig geregisseerd, waardoor dit een uitstekend voorbeeld van efficiënte genre-filmmaking blijft.
David Wains biopic uit 2018 A Futile and Stupid Gesture volgt de oprichting van National Lampoon via de ogen van schrijver Doug Kenney. Will Forte levert een sterke prestatie als Kenney, bijgestaan door Domhnall Gleeson en een reeks comedy-veteranen waaronder Martin Mull en Matt Walsh.
De film gebruikt inventieve, meta-technieken om de tegendraadse geest van het onderwerp te eren. In plaats van een conventioneel opkomst-en-valverhaal vangt het de chaotische energie van de comedy-cultuur uit de jaren zeventig. Fans van Wains eerdere werk zoals Wet Hot American Summer herkennen dezelfde speelse toon en genegenheid voor de personages.
Jeremy Saulnier regisseerde Hold the Dark in 2018, jaren voor zijn latere hit Rebel Ridge. Jeffrey Wright speelt een wolvenexpert die in een afgelegen mysterie in Alaska wordt getrokken nadat meerdere kinderen verdwijnen. De cast bestaat verder uit Alexander Skarsgård, James Badge Dale en Riley Keough.
De film bouwt een koude, bedachtzame sfeer op die plotseling overgaat in bruut geweld. Saulnier excelleert in het halen van gelaagde prestaties uit zijn acteurs terwijl hij een gevoel van dreiging vasthoudt. Het blijft een van de meest atmosferische en onderbelichte werken van de regisseur.
David Bruckner regisseerde de horrorfilm The Ritual uit 2017, waarin vier vrienden op een wandeltocht in Scandinavië belanden die nachtmerrieachtig wordt. Wat begint als een standaard wildernisverhaal ontwikkelt zich tot iets veel onheilspellenders en visueel indrukwekkends.
De film beloont geduld met een memorabel derde bedrijf en een creatuurontwerp dat blijft hangen. Bruckner combineert slow-burn spanning met effectieve schokmomenten, waardoor het een van de sterkere originele horrorfilms in Netflix’ bibliotheek is. Het onderscheidt zich van generieke genre-inzendingen.
Craig Brewer regisseerde Dolemite Is My Name, een levendige blik op blaxploitation-icoon Rudy Ray Moore. Eddie Murphy portretteert Moore terwijl hij het uitzinnige personage bedenkt dat zijn carrière lanceert. Wesley Snipes leidt een sterke ondersteunende cast die de energie hoog houdt.
De film mengt humor, hart en geschiedenis zonder in standaard biopic-formules te vervallen. Het viert een ondergewaardeerd hoofdstuk van de filmcultuur en levert tegelijk een vermakelijke rit. Murphy’s toegewijde spel draagt het verhaal en laat de twee uur durende film vliegen.
Deze vijf titels vormen slechts een greep uit de kwaliteitscontent die verloren kan gaan in Netflix’ steeds groeiende catalogus. Elk biedt eigen sterke punten in actie, comedy of horror en blijft beschikbaar voor kijkers die verder willen kijken dan de meest prominente releases.